,,Justin!Justin!"Słyszę głos Alexa wdzierający się do mojego ogłuszonego umysłu i kantem oka ,odzyskując wzrok widzę sylwetkę Jeremiego.Oboje trzymają mnie za ramiona i biegiem prowadzą do auta.Zaczynam odzyskiwać świadomość.Gdy jestem już w pełni rozgarnięty i rozumiem,co się stało zerkam na tył auta i dostrzegam przebierającego się Jeremiego.Jego półnagie ciało desperacko szuka koszulki do niebieskich jeansów,które już zdążył założyć.Wygląda normalnie.Nie będzie się rzucał w oczy.Oddycham głęboko i patrzę na roztrzęsionego Alexa,zerkającego to na mnie,to na drogę.Uśmiecham się.Udało się!
-Jak mogłeś mi o tym nie powiedzieć?-Warczy,a ja wyczuwam chłód w jego głosie.
-Nie byłem pewien,czy pomysł z bombą ogłuszającą się sprawdzi.-Mruczę przepraszająco.Jest wystarczająco wkurzony i nie chcę rozwścieczyć go jeszcze bardziej.Fakt powinienem był mu powiedzieć.Zaciskam usta.
-To po co te pistolety?Mogliśmy wziąć chociaż nauszniki!-Wciąż warczy,ale ciszej.To już coś.
-Wiem.To było głupie.-Odpowiadam,patrząc w przeciwnym kierunku,wbijając wzrok w słoneczne popołudnie ogarniętego szałem Los Angeles.
-Głupie?-Syczy z niedowierzaniem.-Czy ty masz pojęcie,że mogłeś ogłuchnąć!?Oboje mogliśmy!-Niechcący z nerwów uderza w klakson na co przebrany już w pełni Jeremy podskakuje w strachu.Wow,nawet zapiął pas.Grzeczny chłopczyk.Uśmiecham się na tę myśl,ale od razu poważnieje,gdy z powrotem skupiam uwagę na Alexie.
-Wiem.Następnym razem się poprawię.-Kładę dłoń na sercu i zamykam oczy,zaciskając pięść drugiej dłoni i tłumię śmiech.Lekko otwieram jedno oko i dostrzegam jak grymas na jego buzi przemienia się w rozbawienie.
-Dobrze!Już dobrze!-Śmieje się.-Udało nam się!-Zerka w tylne lusterko bacznie obserwując Jeremiasza.
-Dzięki chłopaki.-Mówi niemalże szczerze,ale oboje wiemy,że tak nie jest.Nic się nie odzywamy,a on widać czuje się skrępowany bez całego swojego gangu,bo wymalował się rumieńcem.Oj,biedaczek.Podkręcam głośność iPoda,gdy słyszę My love Justina Timberlake'a.
Po piętnastu minutach jesteśmy już na podjeździe przed moim domem i wbiegamy na samą górę do mojego pokoju,gdzie siedzą dziewczyny,malując sobie paznokcie.O matko.Ale cuchnie.
-Otwórzcie okno.Śmierdzi tu jakby coś zdechło.-Marudzę przytłumiony smrodem zmywacza i lakierów.Zapach jest tak mocny jakby wybuchła tu wielka,kolorowa bomba.O-chy-dztwo.W myślach wytykam z obrzydzeniem język.Krótką chwilę po mnie dołącza Alex z naszym nowym towarzyszem.I co ja mam z nim zrobić?Przynajmniej na kilka godzin musi tu zostać nim znajdzie sobie lokum,czy wystarczająco dla niego śmietnik.Krzywię się.
-Jeremy?!-Katy upuszcza pędzelek na podłogę nie dowierzając.Świetnie.Po prostu cudownie.-Co on tu robi?-Mówi zdenerwowana?No,spodziewałem się nieco innej reakcji,ale ta też mnie cieszy.Nawet bardzo.Niech wie,że nikt go nie chce.Przynajmniej tu,bo pewnie ta banda debili,która towarzyszyła mu przez cały czas,stanęłaby z otwartymi rękoma i wydymanymi ustami,mówiąc,,Jeremy!Wróciłeś!Nasz wybawca!".Idioci.
-No więc tylko on może nam pomóc.-Mówię oschle.Nie patrzę na niego.
-Dostał przepustkę?-Pyta zaciekawiona i nieufnie mu się przygląda.
-Wiesz...właściwie to trochę skomplikowane...-Widzę jak Alex purpurowieje pod jej spojrzeniem.Drapię się po włosach unosząc nieśmiało brew.
-Nie!Ty chyba żartujesz!-Drze się wniebogłosy.Takiej Katy akurat nie lubię.Moje bębenki kulą się pod jej wrzaskiem.-Odbiłeś go z więzienia!-Siada oszołomiona.-I co teraz?Po co w ogóle to zrobiłeś?-Patrzy na mnie surowo,a ja mam ochotę uciec z krzykiem pod tym spojrzeniem.
-Tylko w ten sposób powiedział,że udzieli mi informacji na temat Diany.-Bąkam.
-Nie mogłeś mu powiedzieć?!-Zrywa się z krzesła i popycha Jeremiego na ścianę.Walka rodzeństwa?O!To będzie ciekawe.Zasiadam na łóżku,wyczekując wraz z pozostałymi komedii.-Wiesz jakie teraz będzie miał przez ciebie kłopoty?!-I słyszę okropny plask na jego twarzy.Spoliczkowała go!Dobra może to dupek,ale sam nie chciałbym dostać od dziewczyny.Podchodzę do Katy i przyciągam ją do siebie w pasie,tym samym odciągając ją od niego.
-Już.Ćśś.Spokojnie.-Szepczę jej do ucha i wtapiam nos w jej długie,czarne włosy.Jeremy kiwa mi głową w podziękowaniu.Przynajmniej tyle.-Teraz mów.Gdzie Diana.-Warczę i przyciskam Katy mocno do siebie.Jeremy bierze głęboki wdech i przenosi na mnie lodowate spojrzenie swoich karmelowych oczu,a ciemne włosy mi machają.Nie odmacham im.
-Robi karierę.-Mówi chłodno.
-Karierę?Gdzie?-Pytam zaciekawiony.Hm...w końcu jej się udało.Tego chciała,ale dziwne,że o niej nie słychać.
-Tak.Jest prywatną piosenkarką jednego z jakichś szejków,więc jest to sława u boku bardziej wyrafinowanych osób.Daje koncerty wieczorami przy pianinie.Towarzyszy jej Tom.Pianista rzecz jasna.Mój znajomy jej to załatwił,gdy byliśmy w Miami.-Śpiewa?Myślałem,że marzyła o aktorstwie.Kobiety bywają takie zmienne.
-Dla szejka?Zrobiłeś z niej dziwkę?-Oczy mam przepełnione gniewem.-Gdzie ona jest?
-Żadną dziwkę.To legalna umowa.-Syczy.-Jest w Anglii.-Że co?Słyszę jak Alex obija się w szoku o szafkę.No to są chyba jakieś żarty.
-I co ja mam niby z tym zrobić,hm?!-Wrzeszczę na niego.
-Nie wiem.Zrobisz,co chcesz,ale jednego jestem świadom.-Mówi z tym swoim cwanym uśmieszkiem,czyli nie zapowiada to niczego dobrego.
-Czego?-Pytam niechętnie.
-Teraz będziesz mnie ukrywał.-No ja się chyba przesłyszałem!Serio?Gorzej być nie mogło.
-Nie ma mowy!-Katy zaprzecza stanowczo.-Chciałeś uciec.Proszę bardzo.Daj mu już spokój.-Wwierca w Jeremiego tak ostre spojrzenie,że chłosta nim jego skórę.
-Wiecie dobrze,że poszukiwania niedługo się zaczną.Jeśli mnie złapią wsypię was obu.Nie macie wyboru.-Siada sobie spokojnie na krześle jakby nigdy nic.Ten to ma tupet,ale i rację.I znów jestem pod jego pantoflem.Jak ja go nienawidzę!
-Więc lecimy do Anglii.-Bąkam.
-Co?-Patricia prawie wylała lakier na podłogę.Tego by jeszcze brakowało.
-Ale Justin.A szkoła?-Pyta zmartwiona Katy.
-I tak mamy tydzień uzgodniony do nadrobienia.W tym czasie nie musimy chodzić na zajęcia.-To akurat się przydało.Bogu dzięki temu,kto to wymyślił.
-Hm.No dobrze.-Uśmiecha się.
-Ale co z biletami?-Dodaję zaniepokojony.-Nie wytrzaśniemy tyle pieniędzy.-To akurat prawda.Nie stać nas w tym momencie.
-Możemy porozmawiać z moimi rodzicami.-Alex podrzuca genialny plan,ale to nie byłoby fair obciążać kosztami jego rodzinę.
-Nie ma mowy.-Nim zdążam jeszcze jakoś zaprotestować Alex trzyma już w dłoni komórkę i uzgadnia lot.Cholera.
-Tak...Pierwsza klasa?Świetnie...Na wasze nazwisko...nie,nie będą potrzebne...Tak pięć osób...mamy dodatkowego pasażera...Super!Dziękuję!Kocham was!-Rozłącza się.
-Nie musiałeś tego robić.-Mówię skrępowany tym,że po raz kolejny rodzina Alexa funduje wszystko.Najpierw Lucas teraz to.No ale nie mamy innego wyjścia.
-Drobiazg.Lot mamy za siedem godzin,więc musimy się spakować.Do LAX jest około godziny drogi i musimy być przynajmniej godzinę wcześniej na lotnisku tak w razie W.Lot mamy na dwudziestą drugą trzydzieści.Po tych słowach każdy udaje się do siebie,a ja zostaję z Jeremym.Nie może nigdzie wyjść,a Katy obiecała spakować jego ciuchy,które wciąż tkwią u nich w domu.Patrzy się na mnie bacznie siedząc na tym samym krześle co przedtem.Nic nie mówi.Czuję się nieco skrępowany,gdyż para oczu,która jeszcze niedawno miała mnie za swój cel teraz podąża za mną krok w krok.
-No co?-Mówię sucho.
-Nic.-Mruga i dalej się we mnie wpatruje.
-Więc czemu się tak mi przyglądasz?-Dodaję wkładając kilka par jeansów do walizki.
-Może ci pomóc?-Udaje,że coś odchrząka.Ta sytuacja jest krępująca równie mocno dla mnie jak i dla niego.Czemu by nie.Przynajmniej nie będzie się tak na mnie gapił.Kiwam głową.-Więc co mam zrobić?-Pyta wstając.
-Idź do łazienki i przynieś mi żel pod prysznic,piankę do golenia,grzebień,perfumy i szczoteczkę do zębów.-Mówię łagodnie.Poszedł.Uf.Mam chwilę,by wstukać wiadomość do Katy w moim Black Berry.Ruszaj się.Nie wiem jak długo uda mi się czymś go zająć.Wraca.Przyniósł wszystko o co go prosiłem.Kiwam w podziękowaniu głową.Zasiada z powrotem.Cholera.
-Dlaczego właściwie chcesz ją znaleźć skoro już wiesz,że jest cała i zdrowa?-Pyta mnie jakby cała wrogość gdzieś z niego wyparowała.Hm.Dobre pytanie.Zastanawiam się chwilę dopakowując kilka t-shirtów i odwracam się w jego stronę.
-A ty byś tego nie robił?-Odpowiadam pytaniem na pytanie.Najlepsza broń.Mój mózg bije mi brawo.Wzrusza ramionami.
-Nie jeśli wiedziałbym,że nie mam po co,a ty najwyraźniej masz jakiś powód.-Zerka na mnie ukradkiem.Ma rację.Mam tyle pytań do tej dziewczyny,a przede wszystkim to jedno-dlaczego odeszła.
-Może i mam,ale to już nie twoja sprawa.-Staram się aby zabrzmiało to jak najbardziej ugryźliwie.Na tym kończy się rozmowa,gdy reszta znajomych wchodzi gotowa do pokoju.-Tak szybko?-Pytam zdziwiony,ale jednocześnie zadowolony,bo nie muszę siedzieć sam na sam z Jeremym.No proszę.Nawet nie używam już słowa idiota.
Mija kilka godzin i wszyscy gotowi i zwarci do wyjazdu kierujemy się w stronę drzwi,a dziewczyny odwracają uwagę mojej mamy,by Jeremy mógł wyjść na zewnątrz.Schodzę tuż po nich i żegnam się mocno ściskając Jessicę i całuję ją w policzek.
-Dbaj o siebie.-Mówię ciepło i widzę wzbierające się w jej oczach łzy.-Nie płacz.-Gładzę jej włosy,a ona momentalnie się uśmiecha.
-Tak wyrosłeś.Baw się dobrze na tej wycieczce.-Czochra moje włosy,a ja pąsowieję,gdyż znów muszę ją okłamywać.Eh.Biorę głęboki wdech.
-Jeśli ten twój nowy mężczyzna Ralph będzie sprawiał kłopoty dzwoń do mnie.To ja jestem twoim jedynym mężczyzną,jasne?-Śmieję się a ona jeszcze raz mnie przytula,po czym wygania w stronę drzwi.
-No idź już,bo nie zdążysz.-Idę niezgrabnie z ciężką jak cholera walizką i zapakowuję ją do otwartego bagażnika i zamykając go kieruję się w stronę drzwi ferrari i siadam na przodzie obok Alexa.
Jesteśmy już na miejscu,a przestrzeń wielkiego lotniska LAX daje o sobie znać,bo strasznie tu wieje.Zabieramy nasze bagaże i kierujemy się w stronę budynku.Ogrom tego miejsca jest niewyobrażalny.Co dziesięć metrów stoją po dwa długie biurka wyposażone w najnowszy sprzęt,który obsługują również dwie osoby ubrane w obowiązujący czarny uniform.Sala rozciąga się chyba na około trzydziestu metrów jak nie więcej,a przytłaczająca ilość czekających tu ludzi jest nieopisywalna.Jedni śpią na walizkach,drudzy na ławkach,a jeszcze inni poznają się przy automatach z kawą.My obieramy kurs biurko i Alex pod swoim nazwiskiem odbiera bilety,składając czytelny podpis na jakże idealnie białym arkuszu.No cóż pozostaje czekać.
Po upływie godziny jesteśmy proszeni na odprawę i pospiesznie podążamy do wyznaczonej kolejki równie długiej jak czas,który w niej stoimy.Te wszystkie procesy są naprawdę uciążliwe.Miejmy nadzieję,że policjanci jeszcze nie zdążyli zawiadomić o zniknięciu Jeremiego nim zdążymy przekroczyć sprawdzanie paszportów.Przy bramce stoi młoda dziewczyna i jeden gliniarz wyposażony w sprzęt do wykrywania metalów.Normalka.Pierwszy podaje swój bilet wraz z dokumentami Alex,potem Patricia,Katy,ja i pora na Jeremiego.Wszyscy wstrzymujemy oddech,gdy mężczyzna zaczyna mu się bacznie przyglądać,ale na szczęście przepuszcza go i jak najszybszym tempem udajemy się do samolotu.
Siedzę przy oknie obok Katy,a obsługa zważywszy na lot pierwszą klasą jest bardzo miła.W słuchawkach pogrywa mi love me like you do czego słucha mi się naprawdę przyjemnie biorąc pod uwagę obecność Katy słodko śpiącej na moim ramieniu.Opieram brodę o jej głowę i całuję jej włosy.Jest taka spokojna.Obok siedzi Jeremy,a tuż przy nim Alex i Patricia.Dziwne,że między dziewczyną,a nim nie doszło do żadnego konfliktu,ale to raczej pozytywna rzecz.Zerkam w pogrążony nocą świat i zamykam oczy.
Jesteśmy na miejscu.Jest już ranek około godziny dziewiątej ze względu na różnicę sfer czasowych.A więc witaj Anglio!Uśmiecham się mimowolnie,gdy ciepłe promienie słońca otulają moją zmęczoną twarz.Znajdujemy się na lotnisku w Londynie.Odebraliśmy już nasze bagaże,a pogoda jest naprawdę wspaniała,co jak słyszałem rzadko pasuje do klimatu Anglii.No cóż,więc jest się z czego cieszyć.Na razie zapomniałem o sprawie z Jeremym,a jego obecność przestała nas aż tak zrażać.Przynajmniej przez czas,w którym się nie odzywa.Zamówiliśmy taksówkę i po półtorej godziny znajdujemy się w centrum Londynu.
-Więc dokąd teraz?-Pytam prędko rozglądając się dookoła,zatrzymując spojrzenie właśnie to na tym chłopaku.Jego ciemne włosy są potargane.Spał dość mocno.Gdybym ja miał tyle na sumieniu,co on nie spałbym w ogóle.
-Nie wiem.-Odpowiada cicho.
-Jak to nie wiesz?-I po dobrym humorze.Czuję jak ściska mi się żołądek,by zaraz eksplodować.
-Ten,kto załatwił jej tam karierę nie mówił mi dokładnie gdzie.Powiedział,że w Anglii.-Mruczy zakłopotany równie jak pozostali.
-Więc ściągnąłeś nas tu nie wiedząc w jakim miejscu w państwie się znajduje?!!-Krzyczę.Ludzie się na mnie gapią nie tylko z tego powodu,ale również ze względu na mój amerykański akcent.-Ty idioto!-Mam ochotę go pobić.Tu i teraz.
-Rodzice przyślą pieniądze na kartę dopiero za kilka godzin,więc puki co nie mamy gdzie się zatrzymać.-Dodaje Alex.
-I co teraz zrobimy?-Pyta zmartwiona Katy.-Nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie.Oto nasza piątka stoi wewnątrz olbrzymiej paszczy Londynu zdana wyłącznie na siebie.
Megaa <3
OdpowiedzUsuńCzekam na next ;***
Czekam na następny <333333333
OdpowiedzUsuńsuper <3 czekam na następny
OdpowiedzUsuńZobaczymy jak się odnajdą ;)
OdpowiedzUsuń*-*
OdpowiedzUsuńGenialny, czekam na nastepny :*
OdpowiedzUsuńNo tak, świetnie wszystko zaplanowali xd
OdpowiedzUsuńCudne!<3