-Nie musisz tego robić.-Odpowiadam beztrosko.
-Ale chcę.-Dodaje.
-Chcesz,bo?-Ciągnę.
-Bo wiem ,że tego potrzebujesz.-Mamrocze speszona wpatrując się w swoje dłonie.-Potrzebujesz mnie.-Szepcze.Widzę jej obawę o mnie i choć jedna część mnie pozostaje stanowcza i nieugięta druga biegnie do Katy,by ją mocno przytulić.Moje ciało również.Owijam dłonie wokół jej ramion i całuję ją w czoło,wtulając nos w jej aksamitnie miękkie włosy.Ma rację.Potrzebuję jej gdziekolwiek jestem.Za każdym razem mam ochotę mieć ją przy sobie.Chcę by była tylko moja.Marszczę brwi na myśl,że ktoś inny mógłby być z nią i ściskam ją mocniej.
-Niech będzie.-Mówię ciepło.-Jeśli wystąpi taka sytuacja,że gdzieś będę musiał wyjechać,ty wyjedziesz razem ze mną.-Uśmiecham się.Widzę jak promienieje.
-Naprawdę?-Cieszy się jak małe dziecko,ściskając ręce mocno na mojej szyi i całując moje usta tysiące razy.Och mogłaby robić to częściej.Przenoszę dłonie na jej pośladki i szczypię lekko,a ona wydaje głośny pisk.
-Mała,bo mnie udusisz.-Przygryzam wargi a ona kąsa je delikatnie.Ah,jest taka piękna.Czuję,że te usta nie tylko dobrze całują.
Schodzimy na dół na czekających na nas Patricię i Alexa.
-Sup man?-Mówi pospiesznie Alex zdejmując dziewczynę z kolan i przenosząc wzrok na mnie.Jego włosy są mocno potargane jak i ubrania.Nic dziwnego.Zostawić ich samym.Wzdycham głęboko.Dobrze,że mama wyszła.
-Przestań używać twoich anglojęzycznych skrótów.To,że je rozumiem nie znaczy,że je lubię.-Krzywię się lekko siadając na kanapie.Pociągam Katy w pasie i sadzam obok siebie oplatając dłoń na jej talii.Kładzie głowę na moją klatkę.Chyba jest zmęczona.Głaszczę czule jej policzek.
-Jakieś plany na dziś wieczór?-Pyta Alex.Dostrzegam,że spostrzegł swoje rozmierzwione włosy i natychmiast je poprawia przeczesując czarne morze dłonią.
-Um...no nie wiem.-Zerkam na Katy.Wzrusza ramionami równie obojętna jak ja.
-Właśnie dzwonili moi rodzice.Mają cztery bilety na jakiś nowy film w kinie,których nie wykorzystali,bo ich przyjaciele,czy jacyś tam bliscy znajomi musieli wyjechać na jakiś czas.Co wy na to?-Unosi pytająco brwi i niestety oboje wiemy,że nie da za wygraną.
-Okej.-Mamroczę wstając z kanapy i całuję słodkie usta mojej pięknej dziewczyny.Och mógłbym nigdy się od nich nie odrywać.-Jest jeszcze jedna sprawa.-Dodaję prędko.
-Tak?-Mówi zaciekawiony Alex.
-Jeremy.Muszę się z nim zobaczyć.Natychmiast.-Ostatnie słowo podkreślam w tak ostry sposób,że Alex od razu łapie aluzję i wychodzi odpalić auto.-Niedługo wrócimy.-Mówię do dziewczyn posyłając im cierpki uśmiech i wychodzę.
Mija kwadrans,gdy jesteśmy na miejscu.Znów przytłaczający zew dzikich ,nieokiełznanych więźniów,których słychać z budynku,aż z tak daleka.
-Wpuszczą cię bez zapowiedzi?-Alex marszczy czoło.
-Ten idiota zechce mnie przyjąć,więc pewnie tak.-Wywracam oczami.
Wychodzę z auta i czując jak ciepły wiatr przemierza materiał moich siwych dresów wzdrygam się lekko na te przyjemne uczucie i ponownie dochodząc do bramy zostaję przywitany przez Joe'go. Uśmiecham się na widok tego faceta i kolejny raz przechodzę serię przeszukiwać i innych według mnie zbędnych procesów,aż końcowo zasiadam w sali widzeń.Kręcę młynka palcami w oczekiwaniu na Jeremiego.Bam!Jak na życzenie podchodzi do stolika.Znów ma na sobie kajdanki,lecz tym razem nie proszę o zdjęcie ich.I tak nie zamierzam spędzić tu dużo czasu.Na stole stoi szklanka z wodą dla mnie i widzę w niej swoje odbicie.Zmierzwione wiatrem ciemne blond włosy wyglądają przyzwoicie,duże,pełne przepełnione różowym kolorem usta,które natychmiast oblizuję i głębokie brązowe oczy zmrużone pod grymasem wymalowanym na mojej twarzy.Nie jest źle.Przenoszę wzrok na Jeremiego.Ani nie schudł ani nie przytył.Chyba dobrze go karmią.
-Zrobię to,o co mnie prosisz pod jednym warunkiem.-Mówię ostro.
-Warunki?Teraz ty je stawiasz?-Odpowiada sucho.
-Alex mi pomoże.Zgodził się.Inaczej nie ma mowy.-Dodaję kręcąc przecząco głową.Nie dam się przekonać.
-Nie interesuje mnie kto,ani jak to zrobisz.Masz mnie stąd wyciągnąć.To tyle.-Uśmiecha się sarkastycznie.A więc to ja decyduję?Świetnie.
-Jutro.Czternasta.Masz być gotowy.Stój najbliżej bramy jak tylko się da.-Szepczę drętwo i wstaję dając znak jednemu z klawiszów,że rozmowa jest skończona po czym wychodzę.
Nastaje prawie północ.Zdążyliśmy już wrócić z seansu.Kino okazało się nie być wcale takim złym pomysłem jak na sobotni wieczór.W zasadzie bawiliśmy się całkiem dobrze,a komedia była dość niezła.Teraz martwi mnie tylko jutro .Z Alexem wykorzystaliśmy chwilę wolnego czasu i załatwiliśmy potrzebny sprzęt,a ja to o czym on nie musi wiedzieć.Wszyscy rozeszli się już do domów,więc szybko wbiegam pod prysznic i wsmarowuję w swoje ciało sporą ilość egzotycznego żelu pod prysznic i wycierając włosy ręcznikiem sięgam bo bieliznę.Bokserki od Kleina .Lubię je.Wskakuję do łóżka i otulam się kołdrą.
Cholera.Patrzę na zegarek.Już dwunasta!Oczy mam jak pięciozłotówki.Tak mało czasu!Drę się na siebie ubierając pospiesznie czarne,sztruksowe rurki,błękitny bawełniany t-shirt i białe skejty.Jak najszybciej to możliwe poprawiam włosy,by układały się jako tako i szczotkuję zęby.O tym nie wolno zapomnieć.Znajduję jakiś dezodorant i odświeżam się niezwłocznie po czym sięgam po perfumy o tym samym zapachu.Niezłe są.Biorę Black Berry,plecak,w którym jest cały sprzęt i mijając mamę na dole całuję ją w policzek i wbiegam do czarnego ferrari,gdzie czeka znudzony Alex.
-Przepraszam cię,zaspałem.-Mamroczę zapinając pas.
-Nic się nie stało.Mamy jeszcze półtorej godziny.-Dodaje z uśmiechem.Nie mam pojęcia z czego on się cieszy.Zaraz dziesięciu mężczyzn ucierpi z naszych rąk.Wzdrygam się starając odepchnąć tę przykrą myśl.
Docieramy na miejsce.Jest za kwadrans druga,bo pierw wstąpiliśmy do Benego' by zjeść jakieś śniadanie.Naleśniki z owocami są cudowne .I ten syrop klonowy.Nie zamieniłbym tego na nic innego. Kładę dłoń na brzuchu,czując się nieco ociężały.
-Dobra trzeba się przygotować.-Mówi zdenerwowany Alex.Nie on jeden jest zadowolony z przebiegu sytuacji.Kiwam w porozumieniu głową i wyciągamy dwa nieduże pistolety,które da się ukryć by nie były widoczne.Sięgam po coś,o czym Alex z pewnością jeszcze nie wie ,bo do końca nie jestem pewien ,czy to bezpieczne,ale raz kozie śmierć.Na pewno lepsze niż pistolety.
Dobija czternasta.Alex zdążył już rozeznać się ze strażnikami na strażnicy,a fałszywa tablica rejestracyjna trzyma się nieźle.Nie możemy ryzykować,że nas znajdą.Oczekujemy skazańców.Mijają kolejne minuty,aż pielgrzymka pomarańczowych kombinezonów wylewa się na podwórko przed budynkiem.Przełykam ślinę.O cholera.To już.Na moim ciele pojawia się gęsia skórka.Alex znieruchomiał.Popycham go lekko wypychając z samochodu i kierujemy się do bramy,gdy Jeremy jest już dość blisko niej.Posyła nam spojrzenie.Mam ochotę zwymiotować mu na twarz.Idiota.Jeden z klawiszy zbliża się w naszym kierunku,by wpuścić nas do środka i wiem ,że to jest ten moment.Nie ma już odwrotu.Zerkam na Alexa.
-Nie rób nic.Nie wyciągaj pistoletu.Nie waż się strzelać.Rozumiesz?-Mówię ostro,ale szeptem i uderzam ochroniarza metalowym prętem w głowę do utraty przytomności.Sięgam do kieszeni i wyjmuję swój sprzęt i nim uderza okropny huk,a ciemność ogarnia moje oczy słyszę jak Alex krzyczy,,Nie taki był plan!".
Oby nic im się nie stał. Genialny rozdział :*
OdpowiedzUsuńJej super z zapartym tchem czekam na kolejna część....
OdpowiedzUsuńCoś ty wymyśliła? Czekam na następny. =}
OdpowiedzUsuńTak szybko się skończyła ta część :c
OdpowiedzUsuńMrr <3 Tylko dlaczego takie długiee? :(
OdpowiedzUsuń