środa, 11 czerwca 2014

CZĘŚĆ #11.

-Justin.Dlaczego mi nie powiedziałeś?Dlaczego nie powiedziałeś mi,że twoja mama jest chora?-Jej oczy szukają błędnie mojego spojrzenia,które wbijam w ziemię,czując ukłucie w sercu,które ostatnim razem było tak mocne po utraceniu Katy.Nie potrafię sam zaakceptować tego faktu,a co dopiero mówić o tym komuś innemu?Rozumiem Katy jest moją dziewczyną-najcudowniejszą, najwspanialszą i najbardziej kochaną,ale nie chcę by musiała przez to przechodzić razem ze mną.Nie wiem,czy mama chciała,by ktoś ją oglądał.Wzdycham ciężko,zaciskając usta tak mocno,że cała krew z nich odpływa,a one przybierają barwę pergaminu.-Justin...-Podchodzi do mnie i unosi dłonią mój podbródek,badając moją reakcję.Analizuje mój ból,moją bezradność i wpatrując się tak przez chwilę wybucha płaczem z okropnym szlochem.Od razu wraca mi trzeźwość umysłu.Ona jest tu obok i potrzebuje mojego szczęścia.Tak bardzo się troszczy i cierpi,gdy ja cierpię.To sprawia,że czuję się taki...potrzebny,a zarazem część mnie umiera na samą myśl o bólu,który przechodzi ze mnie na nią.
-Ej,tylko nie płacz.-Ocieram jej łzy,starając się uśmiechnąć-daremnie.-Dlaczego płaczesz?-Mówię spokojnie,cicho,łagodnie,pieszcząc tymi słowami jej wilgotne od łez usta i lekko muskając jej wargi spijam powoli słoną ciecz,gramolącą się z jej szmaragdowej głębi oczu.Bierze głęboki wdech,zanosząc się i zamyka oczy,jakby odprężając się na moją delikatność.
-Tak mi przykro...-Szepcze,wtulając nos w mój podkoszulek,gdy tulę ją do siebie,mierzwiąc brodą jej włosy i czuję przyjemnie ściskające mnie dłonie na plecach.Mimowolnie pochmurnieję,myśląc o mamie i zastygam jak wypalony węgiel.Cały żar uleciał ze mnie w jednej chwili.-Ale jak do tego doszło?-Pyta uspokoiwszy się i zerka teraz na mnie badawczo.W pokoju rozchodzi się dźwięk pukania i Jeremy natychmiastowo wchodzi do środka.
-Śniadanie gotowe.-Posyła nam ciepły uśmiech.Cóż za nieodpowiedni moment.Zauważa rozpłakaną,lekko opuchniętą Katy,po czym krótką chwilę przygląda mi się.-Wszystko w porządku?-Wydaje się być zszokowany.Być może martwi się,że zrobiłem coś jego siostrze.Bądź co bądź to jednak rodzeństwo.
-Wszystko w porządku.Zaraz do ciebie dołączymy jeśli to nie problem.-Odpowiadam szeptem,tuląc do siebie Katy,która roztapia się w moich ramionach.Wydaje mi się,że uspokaja ją to na swój sposób.Całuję jej czoło,a Jeremy wychodząc dodaje.
-Zaczekam na was.-Uśmiecha się raz jeszcze,lecz słabiej i zamyka za sobą drzwi.
-Może czas coś zjeść?Wyglądasz na wyczerpaną i pobladłaś.-Mówię szeptem,wspominając noc spędzoną z moją dziewczyną.Widać,że się krępuje,ale jest tak osłabiona całą tą sytuacją,że rumieńce nie wypływają na jej mokre policzki.Gładzę ręką jej skórę na ramieniu,a ona kiwa potwierdzająco głową.Wiem,że później i tak wróci do tego tematu.Podchodząc do drzwi gestem nakazuję,by wyszła pierwsza.Jesteśmy w kuchni,a w przyłączonym do niej salonie Jeremy znów ogląda coś w telewizji.Zrywa się natychmiastowo,słysząc nasze kroki i pędzi w zwariowanym tempie,by podać nam śniadanie.Wszyscy troje siadamy wokół podłużnego blatu i zerkamy na smażone plastry bekonu,tosty i trochę jajecznicy.Wygląda tak apetycznie,że od razu zabieramy się za jedzenie.Panuje okropna cisza.Katy spogląda na mnie od czasu do czasu patrząc,czy wszystko w porządku,a Jeremy siedząc naprzeciw nas krzywi się.
-Nie smakuje wam?-Wreszcie postanawia się o to zapytać.Przełykam kęs bekonu i uśmiecham się prawie niewidocznie.
-Jest pyszne.-Mówię prędko,bo jest.Znów zapada cisza.Jeremy nie wytrzymuje.
-Więc o co chodzi?Powiecie mi wreszcie?-Patrzy na nas nieco zdezorientowany i zakłopotany.
-Nic takiego.Jesteśmy zmęczeni.-Mówi cierpko Katy,wciąż rozmyślając nad listem,ale jej policzki w końcu różowieją,gdy zjada coś.Jeremy marszczy czoło.
-Pokłóciliście się?-Unosi jedną brew,nie dając za wygraną.Eh.Muszę powiedzieć.Prędzej,czy później i tak wszyscy się dowiedzą.I tak muszę wrócić.To błędne koło.
-Moja mama zachorowała na białaczkę.-Odchrząkuję prawie zachłysnąwszy się tymi słowami.Jeremy nieruchomieje.Jego usta otwierają się i zaraz zamykają.Widelec Katy z hukiem upada na talerz,gdyż przetrawiła to co właśnie usłyszała.Patrzymy się tak na siebie jedynie mrugając.
-Żartujesz.-Wlepia we mnie wzrok z niedowierzaniem.Widzę jak na jego gardle rysuje się kształt śliny,którą właśnie z trudem przełyka.
-Sądzisz,że żartowałbym z takich rzeczy?-Zaciskam mocno dłoń na widelcu.
-Przepraszam.-Mówi cicho.-Przykro mi naprawdę.-Kiwam głową.Nie lubię takich litości,ale tu chodzi o moją mamę nie o mnie.-Wiesz coś dokładniejszego?W ogóle skąd to wiesz?-Pyta zdystansowany,zważając na dobieranie słów.
-Przysłali mi pismo ze szpitala.Nigdy wcześniej nie było żadnych problemów.Badania zawsze wychodziły pozytywne,a nagle nastąpiła wielka zmiana.Lekarze nie ustalili jeszcze czym została spowodowana,ale dostarczą mi informacji,gdy tylko się dowiedzą.-Wypluwam słowa niechętnie,grzebiąc sztućcem w jedzeniu.Nagle orientuję się,że apetyt zanikł.
-Jak długo...-Jeremy chrząka ze skrępowaniem.Niech to.Coś czuję,że nie będzie to miłe pytanie.To samo zadałem po wybudzeniu się ze śpiączki.Lampka w mojej głowie gaśnie,włosy zamieniają się w rolety,a bębenki wyłączają się,by tylko uciec stąd,wyłączyć się.-Jak długi czas dla niej przewidują?-O mój Boże.Nie myślałem o tym.Przecież...nie da rady się wyleczyć...Moje myśli przybierają formę nut marszu żałobnego.W jakim stanie jest?Ile czasu jej zostało?Nagle czuję ponownie ten ból.Ból,który jest obawą przed utratą mi tak bliskiej i jedynej osoby.Jeśli ona...nie mogę tak nawet myśleć,ale jeśli...wtedy zostanę sam.Jak dam sobie radę?Czy dam w ogóle?Załamuję się i opieram łokcie o chłodny blat,odsuwają talerz i zasłaniam twarz dłońmi.Łzy gramolą mi się do oczu,pukając i kopiąc,by się wydostać.Nie mogę.Nie mogę być teraz słaby.Ona mnie potrzebuje,dorosłego,odpowiedzialnego,zaradnego.Rozczarowanie jej jest ostatnim życzeniem na mojej liście złych rzeczy.Hm...nawet nie mam takiej listy.
-Nie wiem.-Odpowiadam po długiej chwili ciszy,rzucając ukradkiem spojrzenie na Jeremiego,siedzącego przede mną.Chyba chciał coś powiedzieć,bo usta ma uchylone.
-Przepraszam.-Mówi raz jeszcze.-L...-Szybko gryzie się w język,nie wiedząc,czy może kontynuować,więc patrzę na niego wyczekująco.W końcu zaczyna.-Leczenie będzie kosztowne.Stać was na to?-Patrzy ze współczuciem.
-Tata zostawił dość sporo oszczędności.Dostajemy specjalne pieniądze,gdyż był zasłużonym pracownikiem w firmie Nideltona i mama też ma pracę,ale teraz już...nie.-Mówię sucho,a mój głos przepełnia pustka.Czarna rozpacz.Nic więcej.
-Wiesz,że nasza rodzina zawsze pomoże i sąsiedzi i...-Katy stara się rozwinąć temat,ale ja tylko chwytam jej dłoń i mocno ściskam z bladym uśmiechem.
-Dam radę.-Mówię,westchnąwszy głęboko.O czym ja w ogóle plotę?Nie dam,to jasne,że nie.Mam siedemnaście lat,nie ukończyłem jeszcze szkoły i co ja wiem o życiu?Co mogę wiedzieć o opiekowaniu się taką osobą.Gryzę się w wewnętrzną część ust.
-Justin...wiem,że chcesz wziąć na siebie odpowiedzialność,ale twoja mama z pewnością nie chciałaby,abyś był wszystkim obciążony.Masz szkołę,przyszłość przed sobą.Wszyscy razem pomożemy.Ile tylko mamy sił.-Mówi łagodnie Katy,przejeżdżając kciukiem po moim policzku.Przełykam głośno ślinę i ujmuję jej dłoń,ściągając ją na dół.
-Będę musiał o tym z nią porozmawiać.-Bąkam.Nie lubię pomocy,nie chcę jej,ale muszę.Nie pozwolę mamie odejść.Będę robić,co w mojej mocy,by była szczęśliwa.By była przy mnie.Wzdrygam się po raz kolejny i patrzę na Jeremiego.Tyle współczucia kryje się w jego oczach,że nie potrafię ukryć zdziwienia.Lekko się peszy i natychmiast odchrząkuje zdanie,które utkwiło mu w gardle.
-Kiedy zamierzasz wrócić?-Patrzy zaintrygowany.
-Um...gdy tylko dokończę sprawę z Dianą.Po to tu przylecieliśmy,prawda?-Wzruszam ramionami,bo właściwie wciąż nie wiem,o co chodzi tej dziewczynie.Nie wiem,o co chcę ją zapytać.Ah tak.Dlaczego wyjechała?I ten mężczyzna,który wszedł za nią do pokoju.Śniadanie podchodzi mi do gardła.-Najlepiej jak najszybciej.-Dodaję.

Jest pochmurne,deszczowe przedpołudnie.Ulice Londynu,wyglądają jak nowo narodzone,gdy deszcz obmywa każdą z dzielnic.Jest smętnie i ponuro,a zarazem tak spokojnie.Zapowiadało się na inną pogodę,ale to idealnie pasuje do mojego nastroju.Rozglądam się lekko zdenerwowany na samą myśl o tej skrzywdzonej dziewczynie i o spotkaniu z nią.Jeremy zadzwonił ponownie do swojego kumpla,który przekierował mnie na rozmowę z Dianą.Wyraziła zgodę na spotkanie.Umówiliśmy się w kawiarni tuż na rogu,niedaleko Downing Street.Podchodzę do szklanych drzwi i widzę jak czeka.Biorę głęboki wdech i rozkoszując się zapachem świeżo parzonej kawy,unoszącym się w całym pomieszczeniu,przechodzi mnie dreszcz ciepła,panującego wewnątrz.Siadam na skórzanej sofie naprzeciw brunetki.
-Hej.-Uśmiecha się promiennie i podaje mi filiżankę.-Zamówiłam nam po moim ulubionym latte.
-Hej.Dziękuję.-Posyłam jej uśmiech.
-Więc?W jakiej sprawie się spotykamy?-Przebiera palcami wokół uchwytu porcelany i czeka na odpowiedź.Zachowuje się całkiem inaczej.Spokojnie,cierpliwie.To nie tamta Diana,nie z tamtego wieczoru,ale co daje jej taką swobodę?Może miała po prostu gorszy dzień...hm...nie wiem.Postanawiam skupić się na ważniejszych rzeczach.
-Jest jedno pytanie,które nie daje mi spokoju.-Mówię cierpko,krzywiąc się.Dostrzega moją niechęć.
-Co masz na myśli?-Upija łyk kawy,zlizując piankę z łyżeczki.Robię to samo,ale oczywiście bez oblizywania.Byłoby to raczej mało męskie.
-Chcę wiedzieć dlaczego wyjechałaś.A dokładniej dlaczego nikomu nic nie powiedziałaś?To wyglądało na ucieczkę,porwanie.Policja cię szukała.-Mówię cicho,czując spojrzenia innych wyidealizowanych ludzi siedzących obok.No tak Downing Street.Diana mruży oczy.
-Myślę,że to nie jest dobre miejsce na tego typu rozmowy.-Szepcze.Co to znaczy?Co takiego ukrywa?-Wypijmy spokojnie kawę,potem porozmawiamy o tym w moim apartamencie.
-Twoim?-Patrzę zaintrygowany.
-Znaczy Federico.Moim...eee...nie wiem jak to wytłumaczyć.-Rumieni się,ale raczej z zakłopotania,niż na wspomnienie czegoś miłego.
-Ten,do którego weszłaś,a zaraz po tobie ten potężny facet?-Uśmiecham się nieco rozbawiony i unoszę pytająco brew.
-Tak.-Wcale nie jest jej do śmiechu.O cholera.To jest Federico?-Ale to nie on.To Thomas.Pracuje dla Federica.-Tłumaczy krótko i zwięźle.
-Jaki to rodzaj pracy?-Pytam bardzo zaciekawiony i upijam kolejny łyk.-Nie wyglądał raczej na osobę wykwalifikowaną.Jego ubiór i zachowanie.-Mówię beznamiętnie.
-Powiedzmy,że został on przygotowany do świadczenia odpowiednich usług.-Odpowiada prędko i poważnie.Pewnych usług?Że ma na myśli niby...Moim ciałem wstrząsa dreszcz obrzydzenia.
-Justin.-Uśmiecha się nieco.-Nie o to mi chodziło.-Chichocze.-Są to usługi typu wykonywania jego poleceń i sprawowania kontroli nad wszystkim,co tylko Federico mu zleci.
-Ah,więc o to chodzi.-Wciąż tłumię rozbawienie.Jak mogłem myśleć,że chodzi o  t a k i e usługi.Diana kiwa głową i kończąc swoje latte biorę od kelnera rachunek,by go uregulować.

Jesteśmy przed drzwiami apartamentu 666.Nadal wygląda to demonicznie i przerażająco.To ten pokój,do którego ochrona nie pozwoliła mi wejść zeszłej nocy.Wow.Co za wystrój.Zatrzymuję się w miejscu,a Diana bacznie mi się przygląda.Wszystko jest takie...jakby to ująć...wyrafinowane.Ściany w kolorze jasnej,żywej zieleni,do tego białe skórzane kanapy i pół szklane,pół ciemno drewniane meble.Szklany żyrandol wydaje wesołe dźwięki,gdy kryształowe ozdobienia stukają o siebie.
-Jesteśmy w salonie.-Uśmiecha się.-Gdybyś chciał iść do toalety jest tam.-Wskazuje na długi ciemny korytarz.-Na samym końcu.-Dodaje.Kiwam głową.Siadamy na sofach naprzeciw siebie.-Może wody?-Patrzy na mnie niecierpliwie.
-Nie,dzięki.-Staram się przyzwyczaić do pięknego widoku Londynu,który ukradkiem dostrzegam zerknąwszy na spektakularnie duże okno.-Powiedz mi.Dlaczego wyjechałaś?-Kładę dłonie na kolanach,pocierając powoli o granatowy materiał moich spodni.Diana już ma coś powiedzieć,ale ja daję znak,by przestała.Coś słyszę,ale nie jestem pewien dokładnie co.Wytężam słuch i widzę jak jej oczy robią się puste.Jest przerażona.
-Lepiej chodźmy.Porozmawiamy innym razem.-Mamrocze,ponaglając mnie.
-Nie.Poczekaj.-Uciszam ją,przykładając dłoń do jej ust.Próbuje się wyrwać i wtedy ślina zastyga mi w gardle.O cholera.To krzyk.Krzyk Diany,ale jak to możliwe?Stoi obok mnie.Tak strasznie krzyczy.Patrzę na nią,zabierając dłoń.
-Justin wyjdź już.Wyjdź!-Zaciska spanikowana usta.
-Diana.Powiedz mi,o co tu do cholery chodzi?Co się dzieje?!-Podnoszę głos.Widzę w jej oczach,przybierającą na sile pustą otchłań.Otwiera usta i szepcze.
-Wyjdź nim tobie też to zrobi.-O co chodzi?Przełykam z trudem ślinę i słyszę zbliżające się kroki.Cholera!