środa, 11 czerwca 2014

CZĘŚĆ #11.

-Justin.Dlaczego mi nie powiedziałeś?Dlaczego nie powiedziałeś mi,że twoja mama jest chora?-Jej oczy szukają błędnie mojego spojrzenia,które wbijam w ziemię,czując ukłucie w sercu,które ostatnim razem było tak mocne po utraceniu Katy.Nie potrafię sam zaakceptować tego faktu,a co dopiero mówić o tym komuś innemu?Rozumiem Katy jest moją dziewczyną-najcudowniejszą, najwspanialszą i najbardziej kochaną,ale nie chcę by musiała przez to przechodzić razem ze mną.Nie wiem,czy mama chciała,by ktoś ją oglądał.Wzdycham ciężko,zaciskając usta tak mocno,że cała krew z nich odpływa,a one przybierają barwę pergaminu.-Justin...-Podchodzi do mnie i unosi dłonią mój podbródek,badając moją reakcję.Analizuje mój ból,moją bezradność i wpatrując się tak przez chwilę wybucha płaczem z okropnym szlochem.Od razu wraca mi trzeźwość umysłu.Ona jest tu obok i potrzebuje mojego szczęścia.Tak bardzo się troszczy i cierpi,gdy ja cierpię.To sprawia,że czuję się taki...potrzebny,a zarazem część mnie umiera na samą myśl o bólu,który przechodzi ze mnie na nią.
-Ej,tylko nie płacz.-Ocieram jej łzy,starając się uśmiechnąć-daremnie.-Dlaczego płaczesz?-Mówię spokojnie,cicho,łagodnie,pieszcząc tymi słowami jej wilgotne od łez usta i lekko muskając jej wargi spijam powoli słoną ciecz,gramolącą się z jej szmaragdowej głębi oczu.Bierze głęboki wdech,zanosząc się i zamyka oczy,jakby odprężając się na moją delikatność.
-Tak mi przykro...-Szepcze,wtulając nos w mój podkoszulek,gdy tulę ją do siebie,mierzwiąc brodą jej włosy i czuję przyjemnie ściskające mnie dłonie na plecach.Mimowolnie pochmurnieję,myśląc o mamie i zastygam jak wypalony węgiel.Cały żar uleciał ze mnie w jednej chwili.-Ale jak do tego doszło?-Pyta uspokoiwszy się i zerka teraz na mnie badawczo.W pokoju rozchodzi się dźwięk pukania i Jeremy natychmiastowo wchodzi do środka.
-Śniadanie gotowe.-Posyła nam ciepły uśmiech.Cóż za nieodpowiedni moment.Zauważa rozpłakaną,lekko opuchniętą Katy,po czym krótką chwilę przygląda mi się.-Wszystko w porządku?-Wydaje się być zszokowany.Być może martwi się,że zrobiłem coś jego siostrze.Bądź co bądź to jednak rodzeństwo.
-Wszystko w porządku.Zaraz do ciebie dołączymy jeśli to nie problem.-Odpowiadam szeptem,tuląc do siebie Katy,która roztapia się w moich ramionach.Wydaje mi się,że uspokaja ją to na swój sposób.Całuję jej czoło,a Jeremy wychodząc dodaje.
-Zaczekam na was.-Uśmiecha się raz jeszcze,lecz słabiej i zamyka za sobą drzwi.
-Może czas coś zjeść?Wyglądasz na wyczerpaną i pobladłaś.-Mówię szeptem,wspominając noc spędzoną z moją dziewczyną.Widać,że się krępuje,ale jest tak osłabiona całą tą sytuacją,że rumieńce nie wypływają na jej mokre policzki.Gładzę ręką jej skórę na ramieniu,a ona kiwa potwierdzająco głową.Wiem,że później i tak wróci do tego tematu.Podchodząc do drzwi gestem nakazuję,by wyszła pierwsza.Jesteśmy w kuchni,a w przyłączonym do niej salonie Jeremy znów ogląda coś w telewizji.Zrywa się natychmiastowo,słysząc nasze kroki i pędzi w zwariowanym tempie,by podać nam śniadanie.Wszyscy troje siadamy wokół podłużnego blatu i zerkamy na smażone plastry bekonu,tosty i trochę jajecznicy.Wygląda tak apetycznie,że od razu zabieramy się za jedzenie.Panuje okropna cisza.Katy spogląda na mnie od czasu do czasu patrząc,czy wszystko w porządku,a Jeremy siedząc naprzeciw nas krzywi się.
-Nie smakuje wam?-Wreszcie postanawia się o to zapytać.Przełykam kęs bekonu i uśmiecham się prawie niewidocznie.
-Jest pyszne.-Mówię prędko,bo jest.Znów zapada cisza.Jeremy nie wytrzymuje.
-Więc o co chodzi?Powiecie mi wreszcie?-Patrzy na nas nieco zdezorientowany i zakłopotany.
-Nic takiego.Jesteśmy zmęczeni.-Mówi cierpko Katy,wciąż rozmyślając nad listem,ale jej policzki w końcu różowieją,gdy zjada coś.Jeremy marszczy czoło.
-Pokłóciliście się?-Unosi jedną brew,nie dając za wygraną.Eh.Muszę powiedzieć.Prędzej,czy później i tak wszyscy się dowiedzą.I tak muszę wrócić.To błędne koło.
-Moja mama zachorowała na białaczkę.-Odchrząkuję prawie zachłysnąwszy się tymi słowami.Jeremy nieruchomieje.Jego usta otwierają się i zaraz zamykają.Widelec Katy z hukiem upada na talerz,gdyż przetrawiła to co właśnie usłyszała.Patrzymy się tak na siebie jedynie mrugając.
-Żartujesz.-Wlepia we mnie wzrok z niedowierzaniem.Widzę jak na jego gardle rysuje się kształt śliny,którą właśnie z trudem przełyka.
-Sądzisz,że żartowałbym z takich rzeczy?-Zaciskam mocno dłoń na widelcu.
-Przepraszam.-Mówi cicho.-Przykro mi naprawdę.-Kiwam głową.Nie lubię takich litości,ale tu chodzi o moją mamę nie o mnie.-Wiesz coś dokładniejszego?W ogóle skąd to wiesz?-Pyta zdystansowany,zważając na dobieranie słów.
-Przysłali mi pismo ze szpitala.Nigdy wcześniej nie było żadnych problemów.Badania zawsze wychodziły pozytywne,a nagle nastąpiła wielka zmiana.Lekarze nie ustalili jeszcze czym została spowodowana,ale dostarczą mi informacji,gdy tylko się dowiedzą.-Wypluwam słowa niechętnie,grzebiąc sztućcem w jedzeniu.Nagle orientuję się,że apetyt zanikł.
-Jak długo...-Jeremy chrząka ze skrępowaniem.Niech to.Coś czuję,że nie będzie to miłe pytanie.To samo zadałem po wybudzeniu się ze śpiączki.Lampka w mojej głowie gaśnie,włosy zamieniają się w rolety,a bębenki wyłączają się,by tylko uciec stąd,wyłączyć się.-Jak długi czas dla niej przewidują?-O mój Boże.Nie myślałem o tym.Przecież...nie da rady się wyleczyć...Moje myśli przybierają formę nut marszu żałobnego.W jakim stanie jest?Ile czasu jej zostało?Nagle czuję ponownie ten ból.Ból,który jest obawą przed utratą mi tak bliskiej i jedynej osoby.Jeśli ona...nie mogę tak nawet myśleć,ale jeśli...wtedy zostanę sam.Jak dam sobie radę?Czy dam w ogóle?Załamuję się i opieram łokcie o chłodny blat,odsuwają talerz i zasłaniam twarz dłońmi.Łzy gramolą mi się do oczu,pukając i kopiąc,by się wydostać.Nie mogę.Nie mogę być teraz słaby.Ona mnie potrzebuje,dorosłego,odpowiedzialnego,zaradnego.Rozczarowanie jej jest ostatnim życzeniem na mojej liście złych rzeczy.Hm...nawet nie mam takiej listy.
-Nie wiem.-Odpowiadam po długiej chwili ciszy,rzucając ukradkiem spojrzenie na Jeremiego,siedzącego przede mną.Chyba chciał coś powiedzieć,bo usta ma uchylone.
-Przepraszam.-Mówi raz jeszcze.-L...-Szybko gryzie się w język,nie wiedząc,czy może kontynuować,więc patrzę na niego wyczekująco.W końcu zaczyna.-Leczenie będzie kosztowne.Stać was na to?-Patrzy ze współczuciem.
-Tata zostawił dość sporo oszczędności.Dostajemy specjalne pieniądze,gdyż był zasłużonym pracownikiem w firmie Nideltona i mama też ma pracę,ale teraz już...nie.-Mówię sucho,a mój głos przepełnia pustka.Czarna rozpacz.Nic więcej.
-Wiesz,że nasza rodzina zawsze pomoże i sąsiedzi i...-Katy stara się rozwinąć temat,ale ja tylko chwytam jej dłoń i mocno ściskam z bladym uśmiechem.
-Dam radę.-Mówię,westchnąwszy głęboko.O czym ja w ogóle plotę?Nie dam,to jasne,że nie.Mam siedemnaście lat,nie ukończyłem jeszcze szkoły i co ja wiem o życiu?Co mogę wiedzieć o opiekowaniu się taką osobą.Gryzę się w wewnętrzną część ust.
-Justin...wiem,że chcesz wziąć na siebie odpowiedzialność,ale twoja mama z pewnością nie chciałaby,abyś był wszystkim obciążony.Masz szkołę,przyszłość przed sobą.Wszyscy razem pomożemy.Ile tylko mamy sił.-Mówi łagodnie Katy,przejeżdżając kciukiem po moim policzku.Przełykam głośno ślinę i ujmuję jej dłoń,ściągając ją na dół.
-Będę musiał o tym z nią porozmawiać.-Bąkam.Nie lubię pomocy,nie chcę jej,ale muszę.Nie pozwolę mamie odejść.Będę robić,co w mojej mocy,by była szczęśliwa.By była przy mnie.Wzdrygam się po raz kolejny i patrzę na Jeremiego.Tyle współczucia kryje się w jego oczach,że nie potrafię ukryć zdziwienia.Lekko się peszy i natychmiast odchrząkuje zdanie,które utkwiło mu w gardle.
-Kiedy zamierzasz wrócić?-Patrzy zaintrygowany.
-Um...gdy tylko dokończę sprawę z Dianą.Po to tu przylecieliśmy,prawda?-Wzruszam ramionami,bo właściwie wciąż nie wiem,o co chodzi tej dziewczynie.Nie wiem,o co chcę ją zapytać.Ah tak.Dlaczego wyjechała?I ten mężczyzna,który wszedł za nią do pokoju.Śniadanie podchodzi mi do gardła.-Najlepiej jak najszybciej.-Dodaję.

Jest pochmurne,deszczowe przedpołudnie.Ulice Londynu,wyglądają jak nowo narodzone,gdy deszcz obmywa każdą z dzielnic.Jest smętnie i ponuro,a zarazem tak spokojnie.Zapowiadało się na inną pogodę,ale to idealnie pasuje do mojego nastroju.Rozglądam się lekko zdenerwowany na samą myśl o tej skrzywdzonej dziewczynie i o spotkaniu z nią.Jeremy zadzwonił ponownie do swojego kumpla,który przekierował mnie na rozmowę z Dianą.Wyraziła zgodę na spotkanie.Umówiliśmy się w kawiarni tuż na rogu,niedaleko Downing Street.Podchodzę do szklanych drzwi i widzę jak czeka.Biorę głęboki wdech i rozkoszując się zapachem świeżo parzonej kawy,unoszącym się w całym pomieszczeniu,przechodzi mnie dreszcz ciepła,panującego wewnątrz.Siadam na skórzanej sofie naprzeciw brunetki.
-Hej.-Uśmiecha się promiennie i podaje mi filiżankę.-Zamówiłam nam po moim ulubionym latte.
-Hej.Dziękuję.-Posyłam jej uśmiech.
-Więc?W jakiej sprawie się spotykamy?-Przebiera palcami wokół uchwytu porcelany i czeka na odpowiedź.Zachowuje się całkiem inaczej.Spokojnie,cierpliwie.To nie tamta Diana,nie z tamtego wieczoru,ale co daje jej taką swobodę?Może miała po prostu gorszy dzień...hm...nie wiem.Postanawiam skupić się na ważniejszych rzeczach.
-Jest jedno pytanie,które nie daje mi spokoju.-Mówię cierpko,krzywiąc się.Dostrzega moją niechęć.
-Co masz na myśli?-Upija łyk kawy,zlizując piankę z łyżeczki.Robię to samo,ale oczywiście bez oblizywania.Byłoby to raczej mało męskie.
-Chcę wiedzieć dlaczego wyjechałaś.A dokładniej dlaczego nikomu nic nie powiedziałaś?To wyglądało na ucieczkę,porwanie.Policja cię szukała.-Mówię cicho,czując spojrzenia innych wyidealizowanych ludzi siedzących obok.No tak Downing Street.Diana mruży oczy.
-Myślę,że to nie jest dobre miejsce na tego typu rozmowy.-Szepcze.Co to znaczy?Co takiego ukrywa?-Wypijmy spokojnie kawę,potem porozmawiamy o tym w moim apartamencie.
-Twoim?-Patrzę zaintrygowany.
-Znaczy Federico.Moim...eee...nie wiem jak to wytłumaczyć.-Rumieni się,ale raczej z zakłopotania,niż na wspomnienie czegoś miłego.
-Ten,do którego weszłaś,a zaraz po tobie ten potężny facet?-Uśmiecham się nieco rozbawiony i unoszę pytająco brew.
-Tak.-Wcale nie jest jej do śmiechu.O cholera.To jest Federico?-Ale to nie on.To Thomas.Pracuje dla Federica.-Tłumaczy krótko i zwięźle.
-Jaki to rodzaj pracy?-Pytam bardzo zaciekawiony i upijam kolejny łyk.-Nie wyglądał raczej na osobę wykwalifikowaną.Jego ubiór i zachowanie.-Mówię beznamiętnie.
-Powiedzmy,że został on przygotowany do świadczenia odpowiednich usług.-Odpowiada prędko i poważnie.Pewnych usług?Że ma na myśli niby...Moim ciałem wstrząsa dreszcz obrzydzenia.
-Justin.-Uśmiecha się nieco.-Nie o to mi chodziło.-Chichocze.-Są to usługi typu wykonywania jego poleceń i sprawowania kontroli nad wszystkim,co tylko Federico mu zleci.
-Ah,więc o to chodzi.-Wciąż tłumię rozbawienie.Jak mogłem myśleć,że chodzi o  t a k i e usługi.Diana kiwa głową i kończąc swoje latte biorę od kelnera rachunek,by go uregulować.

Jesteśmy przed drzwiami apartamentu 666.Nadal wygląda to demonicznie i przerażająco.To ten pokój,do którego ochrona nie pozwoliła mi wejść zeszłej nocy.Wow.Co za wystrój.Zatrzymuję się w miejscu,a Diana bacznie mi się przygląda.Wszystko jest takie...jakby to ująć...wyrafinowane.Ściany w kolorze jasnej,żywej zieleni,do tego białe skórzane kanapy i pół szklane,pół ciemno drewniane meble.Szklany żyrandol wydaje wesołe dźwięki,gdy kryształowe ozdobienia stukają o siebie.
-Jesteśmy w salonie.-Uśmiecha się.-Gdybyś chciał iść do toalety jest tam.-Wskazuje na długi ciemny korytarz.-Na samym końcu.-Dodaje.Kiwam głową.Siadamy na sofach naprzeciw siebie.-Może wody?-Patrzy na mnie niecierpliwie.
-Nie,dzięki.-Staram się przyzwyczaić do pięknego widoku Londynu,który ukradkiem dostrzegam zerknąwszy na spektakularnie duże okno.-Powiedz mi.Dlaczego wyjechałaś?-Kładę dłonie na kolanach,pocierając powoli o granatowy materiał moich spodni.Diana już ma coś powiedzieć,ale ja daję znak,by przestała.Coś słyszę,ale nie jestem pewien dokładnie co.Wytężam słuch i widzę jak jej oczy robią się puste.Jest przerażona.
-Lepiej chodźmy.Porozmawiamy innym razem.-Mamrocze,ponaglając mnie.
-Nie.Poczekaj.-Uciszam ją,przykładając dłoń do jej ust.Próbuje się wyrwać i wtedy ślina zastyga mi w gardle.O cholera.To krzyk.Krzyk Diany,ale jak to możliwe?Stoi obok mnie.Tak strasznie krzyczy.Patrzę na nią,zabierając dłoń.
-Justin wyjdź już.Wyjdź!-Zaciska spanikowana usta.
-Diana.Powiedz mi,o co tu do cholery chodzi?Co się dzieje?!-Podnoszę głos.Widzę w jej oczach,przybierającą na sile pustą otchłań.Otwiera usta i szepcze.
-Wyjdź nim tobie też to zrobi.-O co chodzi?Przełykam z trudem ślinę i słyszę zbliżające się kroki.Cholera!

niedziela, 8 czerwca 2014

CZĘŚĆ#10

Ciężko przełykam ślinę.Co to ma niby być?Ktoś sobie ze mnie żartuje.Powtarzam tę matrę w głowie.Ktoś sobie ze mnie żartuje.Z pewnością żartuje,ale gdy biorę ponownie pismo do ręki moje serce zamiera i bije tysiąc razy szybciej i czuję się jakbym dostał ataku arytmii.Wszystkie myśli związane z Alexem,Dianą,czy dziewczynami,a także z Jeremym nie mogą się z tym równać.Wstaję na równe nogi i biorę głęboki wdech,chowając twarz w dłonie i przecieram nimi po mojej przerażonej twarzy.Chcę wyjść na zewnątrz.Muszę wyjść na zewnątrz.Szybkim krokiem,zarzucając na ramiona marynarkę przemykam przez pokój,w którym siedzą wszyscy czworo.Rzucam szybkie,przepraszające spojrzenie w stronę Katy i widzę ich zaszokowanie.Nie mam ochoty teraz na konfrontację,więc opuszczam apartament i wchodzę do windy,wciskając parter,aż znajduję się na holu na dole.Jest noc dlatego siedzi tam tylko jedna portierka,która uśmiecha się do mnie promiennie.Posyłam jej niezgrabny uśmiech i wychodzę na zewnątrz.Jest ciepło,choć powiewa chłodny wiatr,zapowiadający deszcz.Przyda mi się trochę orzeźwienia.Rozglądam się po nocnej karykaturze Londynu.Wygląda całkiem inaczej.Spokojnie i beztrosko.Robi mi się słabo od tych wszystkich wrażeń.Diana,Katy,Jeremy potem Alex,a teraz to.Biorę głęboki wdech,wstrzymując powietrze w płucach i siadam na schodach przed hotelem.Opieram łokcie o kolana i desperacko szukam paczki papierosów,którą o ile dobrze pamiętam miałem jeszcze w barze z Jeremym.Znajduję ją z ulgą i orientuję się,że nie mam zapalniczki,a na dodatek zaczyna kropić.Cholera!Mruczę do siebie.
-Tego szukasz?-Katy wygina kąciki ust w niepewnym uśmiechu i siada obok mnie.Tak mi strasznie głupio.Jest taka słodka i zaradna.Biorę od niej ogień i wkładając filter do ust odpalam papieros.Zaciągam się porządnie odetchnąwszy z ulgą i kładę dłoń na jej ramieniu mocno ją do siebie tuląc.Wtulam nos w jej szyję i błądzę słowami między jej mostkiem.
-Katy,tak cię przepraszam.-Mówię ciepło,gładząc jej obojczyk kciukiem.Pojawia się u niej gęsia skórka.-Nie wiem jak mogłem się tak zachować.Jesteś idealna.Wyjątkowa.Jestem idiotą.Wiem o tym.Przepraszam cię skarbie.-Muskam ustami jej ucho,szepcąc do niego romantycznie.-Nawet nie wiesz ile dla mnie znaczysz.Ile oddałbym za ciebie.Jesteś warta całe moje życie.Jesteś moim życiem.-Wyrzucam papieros zaciągając się raz jeszcze i przykładam usta do jej odkrytego ramienia powoli składając pocałunki na jej delikatnej skórze za każdym razem wypuszczając na nią trochę dymu.Gdy natrafiam na materiał przesuwam rękę na odkryte udo i podwijam delikatnie sukienkę,całując skromnie ją do góry,słysząc jej przyśpieszony oddech.Wczepia palce w moje włosy.
-Justin.Proszę.Nie tutaj.-Szepcze słowo po słowie za każdym razem,gdy muskam ją ustami.
-Kochanie,jesteśmy tylko my.Nie wstydź się.-Wysuwam koniuszek języka,smakując skóry przy złączeniu jej ud i lekko ją przygryzam.Katy chichocze.Podnoszę wzrok i widzę purpurę wymalowaną na jej twarzy.-Jesteś taka cudowna.-Przytulam ją mocno do siebie,oddychając głęboko,zapominając o wszystkim.Liczy się tylko tu i teraz.
-Kocham Cię.-Mówi cicho i tak łagodnie.Jej głos jest melodią dla mych uszu.Splatam palce obu dłoni na jej talii.
-Wiem,wiem.Czasem tylko zachowuję się jak dupek.Nie potrafię tego docenić.Postaram się,obiecuję.-Składam delikatny,czuły pocałunek na jej soczystych ustach z pozostałością czerwonej szminki i przygryzam je lekko na końcu.Jęczy cicho.
-Tak.Czasem zachowujesz się jak dupek.-Śmieje się.
-Dupek,ale za to cały twój.-Szepczę jej seksownie do ucha.Jej ręka kieruje się ku mojej męskości,a ja zaciskam zęby,czując jak się napręża.-Katy,chodź ze mną proszę.-Niemalże błagam.-Oddaj mi się.Proszę.-Oblizuję usta,szukając odpowiedzi w jej rozpalonych oczach.Widzę strach,ale i pożądanie.-Tak bardzo cię pragnę.-Szepczę znowu,gładząc wewnętrzną stronę jej ud i wiem,że też tego chce.Już mi się nie oprze.Przygryza delikatnie wargę,przebierając nerwowo palcami,a ja z uśmiechem chwytam ją pod kolana i drugą rękę przytrzymując na jej talii unoszę ją do góry,a ona rozbawiona cieszy się jak dziecko.Piszczy i śmieje się dość głośno,a echo rozniosi się między budynkami.
-Jesteś zwariowany.-Chichocze i macha nogami.
-Musisz być cicho.Nie chcemy aby ktoś nas usłyszał.-Pieszczę oddechem jej usta i całuję ją szybko.
-Nie mogę być głośno?-Marszczy brwi,tłumiąc śmiech.
-Zostaw krzyk na później.-Mrugam do niej oczkiem,a ona czerwieni natychmiastowo i zakrywa twarz dłońmi.-Nie wstydź się.Jesteś piękna.Nie masz czego.-Dodaję jej otuchy,a ona zaplata ręce na mojej szyi i wtula się we mnie mocno.

Docieramy nad Tamizę.Dobrze,że istnieją taksówki,bo niedałbym rady donieść Katy nad rzekę.
-Przytyło ci się odrobinkę.-Droczę się z nią.
-Och!-Śmieje się,uderzając mnie w ramię.-To ty przestałeś ćwiczyć.-Udaje ubrażoną.
-Zaraz sprowadzisz mnie do właściwej formy.-Uśmiecham się z nutką erotyzmu.
-Justin!-Znów się zawstydza,pozwalając jej policzkom przybrać szkarłatną barwę.
-Wiem,wiem.-Chwytam jej dłoń i splatam nasze palce,idąc w stronę rzeki.Woda naprawdę wprawia w osłupienie.Jej blask zaostrzyło mocne światło księżyca.Zwilżona trawa miękko ugina się pod naszymi stopami,gdy ściągamy buty.
-Pięknie tu.-Szepcze Katy,napawiając się widokiem ogromnej przestrzeni,otaczającej nas,pogrążonej w mroku.-I niebo jest przejrzyste!Spójrz ile gwiazd.-Uśmiecha się najwyraźniej bardzo zachwycona.
-Widzę skarbie.Najpiękniejsza z nich stoi obok mnie.-Szepczę jej wprost do ucha,a ona lekko chowa głowę w ramię,od łaskoczącego ją mojego oddechu na jej skórze.Wokół panuje cisza,a zakłucają ją tylko nasze spragnione oddechy.-Nie chcę cię pośpieszać.Wiesz o tym.-Zakładam pasmo włosów za jej ucho,gdy siadamy na wilgotnej trawie.Uśmiecham się ciepło,przemierzając szmaragdowy las jej oczu.
-Nie pośpieszasz.Jest idealnie.-Szepcze,wpatrując się we mnie i wpija słodko usta w moje wargi,a ja przenoszę dłonie na jej biodra,przysuwając ją znacznie do siebie.Zapada cisza przerywana wyłącznie naszymi stłumionymi jękami.Jej rozpalony język owija się wokół mojego,a palce jej rąk błądzą w moich zmierzwionych włosach.Zmieniam pozycję i kładę ją powoli na trawie,opierając dłonie pomiędzy jej głową i przyciskając klatkę do jej klatki składam pocałunek na jej ustach.Długi i gorący,po czym zaczynam obsypywać ją nimi pierw na szyi,wzdłóż obojczyka,aż schodzę do mostka gdzie zaczyna się materiał.Patrzę jej w oczy,chwytając zamek znajdujący się na przodzie jej sukienki i widząc jej niemalże niedostrzegalne kiwnięcie i dziecięcy uśmiech wkładam końcówkę zamka do ust i ssę delikatnie,a ona robi się czerwona.Zaciskam w zębach kawałek metalu i przesuwając się w dół jej ciała,ocierając się o nią w każdy możliwy sposób rozpinam sukienkę.Materiał delikatnie rozsuwa się na boki jej ciała przyodzianego jedynie w czarną,koronkową bieliznę.
-Katy.Jesteś piękna nawet,gdy się tak rumienisz.-Mruczę subtelnie,przykładając usta do jej brzucha i składając na nim kolejny pocałunek.
-Zanim to zrobimy.-Znów robi się czerwona,kiedy to mówi.-Chciałabym coś zrobić.-Uśmiecha się z intrygą.Patrzę na nią zaciekawiony jak wyciąga z kieszeni mych spodni Black Berry i włącza piosenkę Akon'a Don't Matter.
-Chcesz się kochać przy tym utworze?-Pytam całując wewnętrzną stronę jej uda.Wydaje cichy jęk.Gładzę dłońmi jej miękką skórę gdzieniegdze zaciskając dłonie,a jej ciało wtedy słodko drży.
-Chcę się kochać tylko z tobą.-Emanuje z niej miłość.Ponownie splata nasze dłonie i oddaje mi się całkowicie.Odkrywam jedną z jej piersi i przejeżdżam językiem po brodawce.Natychmiast twardnieje,a Katy zamyka oczy z lekko otwartymi ustami.
-Kochanie otwórz oczy.Chcę byś zapamiętała ten moment na zawsze.-Mówię i chwilę tuż po tym ssę mocno jeden z jej sutków,a drugą ręką masuję pierś po drugiej stronie.-Są idealne.Ty jesteś idealna.-Składam szereg całusów wzdłóż mostka.
-Proszę zróbmy to.-Mówi cicho,przygryzając wargę,przyciskając mnie mocniej do siebie,by poczuć moją erekcję.
-Jesteś pewna?-Uśmiecham się drapieżnie.
-Bardzo.-Mówi,błądząc palcami po moich plecach.Jej dotyk jest taki...kojący.I nagle przypomina mi się list.Jak najszybciej staram się wyrzucić tę myśl i z powrotem powracam do leżącej przede mną dziewczyny,gotowej by mi się oddać.Gładzę jej udo i wkładam kciuk za gumkę jej majtek po czym strzelam w jej skórę i odsuwając całuję skórę tam gdzie trafiło.Ściągam z niej bieliznę i wkładam w nią palec,wpychając język do jej ust.
-Tak wilgotna i tak spragniona.-Wkładam i wyciągam palec bardzo powoli,delektując się jej jękami pomieszanymi z moim ciężkim oddechem.
-Justin...-Mówi przez zaciśnięte zęby oddając się rozkoszy.
-Tak skarbie?-Droczę się z nią,wkładając drugi palec w jej kobiecość,kciukiem torturując jej łechtaczkę.Jęczy głośniej.
-Weź mnie wreszcie!-Wybucha śmiechem i przyciąga mnie do siebie mocno całując z pożądaniem palącym jej wnętrzności.
-Sprawdzam tylko twoją gotowość.-Uśmiecham się seksownie pchnąwszy mocniej palce.Piszczy z rozkoszy.
-Oboje jesteśmy gotowi.-Mruczy,gładząc dłonią przez materiał mojego członka.Prędko sadzam ją okrakiem między moimi nogami i pozwalam jej rozpiąć moje spodnie.Uśmiecha się robiąc to i zsuwa je w dół pierw każąc mi wstać.Przeczesuję palcami włosy i ściągam koszulę wraz z marynarką.Stoimy całkiem nadzy,ale nie krępujemy się.
-Jesteś najpiękniejszą dziewczyną jaką kiedykolwiek spotkałem.A teraz będę się z tobą kochał.-Chwytam ją mocno w ramiona i kładę na chłodnej trawie.Rozchylam jej nogi i nakładam prezerwatywę,którą wyciągam z marynarki.Moja męskość stoi gotowa i czeka na zielone światło.Składam jeszcze jednego całusa na jej kolanie i uginając jej nogi nieco do góry opieram dłonie między jej ramionami i wchodzę w nią najpierw delikatnie się w nią zatapiając.Zaciska nieco zęby.-Boli?-Pytam cicho,szturchając nosem jej szyję.
-Troszkę.-Odpowiada cicho całując mnie czule.
-Zaraz minie.-Przygryzam jej ucho i wchodzę ponownie trochę głębiej i głębiej i zatapiam się w jej mokrej przestrzeni,czując jak opina mnie całego i ściska ze wszystkich stron swoją przesłodką pełnią.Jęczy coraz głośniej,a jej oddech staję się coraz szybszy i bardziej przerywany.Nasze ciała z każdym szybszym i głębszym pchnięciem ruszają się razem.Czuję jej dłonie mocno zaciśnięte na moich plecach i paznokcie wczepione w moją skórę.Ma otwarte oczy i patrzy na mnie przepełniona rozkoszą i miłością.Widzę jak wzbierają w niej łzy.-Skarbie,przestanę jeśli chcesz.-Mówię zatroskany,ale nie przestaję tej cudownej udręki i zataczam kółka biodrami,a ona kiwa tylko przecząco głową i gdy popycham ostatni raz najgłębiej jak się da krzyczy głośno dochodząc.Zaraz po tym opadam na jej ciało również przeżywając orgazm.
-Było cudownie.-Mówi cała roztrzęsiona.-Najpiękniejszy pierwszy raz.-Tuli mnie do siebie mocno.
-Z tobą każda chwila jest najpiękniejsza.-Całuję jej czubek nosa i powoli pomagam jej się ubrać.Zapinając zamek od sukienki całuję raz jeszcze każdą z jej piersi,na co rumieni się bezradnie.Wciągam spodnie i koszulę,przeczesując palcami włosy i zarzucam na jej ramiona marynarkę.

Wracamy spokojnie do domu,gdy dobiega piąta nad ranem.Słońce zaczyna powoli rozpromieniać najciemniejsze zakątki Londynu i gdy wchodzimy do holu naszego hotelu ta sama portierka uśmiecha się nieco speszona.Chyba widziała,co działo się na schodach.Kiwam jej głową i wprowadzam rozbawioną Katy do windy.Tulę ją mocno i wciskam nasze piętro.Winda zatrzymuje się i wchodzimy do środka apartamentu.Jeremy siedzi przed telewizorem w krótkich,szarych spodenkach od piżamy i spogląda na nas z rozbawieniem.
-Mocno zabalowaliście.-Śmieje się.Posyłam mu zakłopotany uśmiech drapiąc się po głowie.
-A gdzie Alex z Patricią?-Pytam prędko.
-Jeszcze śpią.-Kiwa głową,wskazując na sąsiedni pokój.
-Och.-Ściągam z Katy marynarkę i zarzucam ją na wieszak tuż przy drzwiach.
-Jesteście głodni?-Pyta łagodnie.-Miałem właśnie robić śniadanie.-Wyczekuje.Patrzę na Katy i oboje decydujemy się na posiłek.
-Z chęcią.Dziękujemy.-Uśmiecham się promiennie.Katy zasiada na jednym ze stołków w kuchni przy blacie.-W zasadzie,czemu nie śpisz o tej porze?-Pytam zaciekawiony i zarazem zdziwiony.
-Wiesz.Jakoś nie mogłem.-Pokazuje ręką na lawinę ubrań Alexa i Patrici,prowadzącą do pokoju.Zaczynam się śmiać,a Katy purpurowieje.Natychmiast podchodzę i całuję ją w policzek.
-Zaraz wrócę.Chcę przebrać się w coś bardziej wygodnego.-Mruczy i całuje mnie w usta,po czym idzie do naszego pokoju.
-Soku?-Pyta Jeremy.
-Tak.Umieram z pragnienia.-Cieszę się jak dziecko,gdy upijam łyk orzeźwiającego napoju.
-A w zasadzie,gdzie byliście?-Rzuca ni z tąd ni z owąd.
-Powiedzmy,że zwiedzaliśmy Londyn.-Wymijam jego pytanie okrętną drogą.Widzę jak uśmiecha się ukradkiem.
-Justin!-Słyszę Katy,wołającą mnie z pokoju.
-Zaraz wrócę.-Przepraszam Jeremiego i wchodzę do sąsiedniego pomieszczenia.Katy stoi na środku cała rozpłakana,trzymając dłoń przy ustach,a w drugiej ręce list ze szpitala.Cholera!Musiałem go nie schować.
-Co to jest?Dlaczego mi nie powiedziałeś?-Moje oczy robią się większe,a usta zaciskają w cienką linię.I znów wracam do ponurej,szarej rzeczywistości, w której znajduję się na dnie.
-Katy...-Jej ręce drżą.-Ja...-Mój głos się urywa i nie jestem w stanie nic powiedzieć.-Nie chcę zobaczyć jej,gdy wrócę...nie tam.-Przełykam głośno ślinę.-Nie w kostnicy.

sobota, 7 czerwca 2014

CZĘŚĆ#9

Robi kolejny krok do przodu,a ja z hukiem uderzam o ścianę windy wyklejoną futrzaną tapetą w czerwonym kolorze.
-Chyba się mnie nie boisz?-Mruczy mi prosto do ucha drażniąc moje bębenki w przyjemny sposób i przesuwa dłoń od mojego ramienia powoli jadąc po klatce piersiowej.Lekko szczypie mój sutek wpijając usta w moją szyję,a ja tłumię jęk,który się we mnie zgromadza i nasila.Przejeżdża dłonią na brzuch,gdy nagle chwytam ją za rękę i zabieram z mojego ciała.
-Przestań.-Syczę przez zaciśnięte zęby,ostrożnie chwytając ją za biodra i odsuwając od siebie na bezpieczną odległość.Widzę jak pochmurnieje,ale w taki seksowny sposób...oj zamknij się!Ganię siebie w duchu.
-Justin,oboje wiemy,że tego chcesz.-Przygryza wargę w taki sposób,że zaczyna robić mi się ciaśniej w spodniach,a w gardle staje głaz wielkości kuli dyskotekowej i nie pozwala mojemu głosu wydobyć się na zewnątrz.Patrzę na nią z intrygą.Jak daleko zamierza się posunąć?Wreszcie kiwam przecząco głową.Podchodzi do mnie i ujmuje w dłoń mój krawat,powoli wypuszczając go tak,że z powrotem opada mi na koszulę.Czuję własną erekcję napierającą na materiał moich czarnych spodni.Justin,cholera!Weź się w garść!Besztam się.Natychmiast odpycham się od ściany i robię krok ku niej.-A jednak.-Uśmiecha się triumfalnie i przyciska moje ciało do jej,szarpnąwszy mocno za krańce marynarki.
-Chciałem.Kiedyś.-Marszczę brwi.-Nadal z nim jesteś,czy był to tylko szybki numerek?-Syczę jej ironicznie w twarz i przyciskam ją do ściany unieruchamiając ją i szukam desperacko odpowiedzi w jej oczach.Widzę smutek w głębi jej brązowych spojówek,wzbierający na sile.
-Jak możesz tak mówić!-Podnosi głos i próbuje się uwolnić.Bezskutecznie.Nie pozwolę jej odejść.To jedyna szansa.
-Jak mogłaś mi zrobić takie świństwo?-Kpię z niej.Jest niedorzeczna,a zarazem taka słodka w swojej bezradności.Mam ochotę zerżnąć ją,a potem zostawić z pustką w sercu.Chcę by czuła to samo,ale wiem,że nie potrafię,ze względu na Katy.Wracając myślą do mojej dziewczyny szybko odsuwam się od Diany.
-Mówiłam ci już!Obudziłam się tam!Zostawiłeś mnie samą...z tym kimś.-Widzę jak łzy napływają jej do oczu.O cholera.-Chciał mnie zgwałcić!Skąd mam wiedzieć,że tego nie zrobił?!-Makijaż powoli rozmazuje jej się po policzkach,spływając powoli w dół.-Tak się bałam...zostawiłeś mnie tam!Samą!A teraz łazisz z nową zabawką.Szybko się pocieszyłeś.-Warczy w złości.Policzki ma szkarłatne.Czy to możliwe?Prawda jest inna niż myślałem?Niż wszyscy myśleliśmy?Szlak by to.Podchodzę do niej blisko i kucam tuż po tym,gdy osuwa się na ziemię,kryjąc spojrzenie w dłoniach.
-Kto ci to zrobił?-Mówię łagodnie,ocierając kciukiem jej łzy.-Spójrz na mnie.-Unoszę jej brodę do góry i uśmiecham się ciepło.-Kto?-Wyczekuję.
-Nie wiem.-Mówi tak głuchym szeptem,że ledwo rozumiem.
-No dobrze,a jak się tam znalazłaś?-Pytam równie spokojnie.
-Ostatnie,co pamiętam to przechodziłam koło mieszkania i nagle ktoś złapał mnie od tyłu przykładając coś do ust.Więcej już...-Kładę palec na jej ustach,widząc jak się krzywi.Widzę jej wspomnienia.Tulę ją do siebie,gładząc włosy i odkryte plecy.Czekam,aż powoli szloch przemienia się w głęboki,spokojny oddech i słyszę jak winda rusza.Cholera!Ktoś myślał,że się zepsuła i proszę!Drzwi się otwierają,a tęgi mężczyzna ubrany w odważny strój stoi przed nami.Diana dostaje szoku i wybiega z windy,a ja stoję zamurowany.Facet podąża za nią i gdy próbuję wejść za nimi do jednego z pokoi ochrona mnie łapie i wyprowadza z powrotem na dół.Krzywię się i sprowadzam do porządku.Staram się nie pokazać tego,co się działo.Truchleję na widok Katy,która biegnie w moją stronę i zaciskam usta.
-Nie.-Mamroczę,odpychając ją od siebie.
-Justin,co się stało?Chcę się jedynie przytulić.-Mówi cicho ze skruchą.
-Daj mi spokój.-Warczę wciąż zastanawiając się,co dzieje się z Dianą i nadal nie wiem,dlaczego odeszła.Strasznie mnie to frustruje.Gniew ogarnia moje ciało i wychodzę na hol główny,który nadal emanuje swoim bogactwem.Siadam na marmurowej ławeczce i opierając łokcie o kolana oddycham głęboko,wplatając palce we włosy.Czuję czyjąś obecność obok.-Katy.-Mówię powoli.-Mówiłem,żebyś dała mi chwilę spokoju.-Dodaję łagodnie.
-W takim razie pójdę.-Jeremy wydaje piskliwy głos i zaczyna się śmiać.Jeremy?Czego chce.Hm...ciekawi mnie to tak bardzo,że nie jestem w stanie się powstrzymać.
-Wypiłeś za dużo,czy po prostu szukasz zaczepki?-Rzucam mu piorunujące spojrzenie.
-Ej,ej,ej!-Unosi ręce w geście obronnym.-Przyszedłem sprawdzić,czy wszystko okej.-Uśmiecha się ciepło i szczerze.A to ci dopiero.
-Och.-Mówię zdziwiony,ale nie patrzę na niego ani przez chwilę.
-Może chciałbyś się wyrwać z tej drętwej atmosfery i wyskoczyć na drinka czy coś?Obok jest niezły bar.-Uśmiecha się pokrzepiająco.Wyjść z Jeremym?Trochę mnie to przeraża,ale nie mam siły na dalsze rozmyślenia i tłumaczenie Katy,co się stało,więc natychmiastowo podnoszę się do góry,a Jeremy klepie mnie po plecach i wkładając ręce do kieszeni garniturowych spodni wychodzi z budynku,a ja podążam tuż za nim.

Jesteśmy w barze The Fox's up urządzonym skromnie,ale z klasą.Siedzimy przy długim,kamiennym,grafitowym barze na wysokich krzesłach.Tłum jest niewielki,ale wystarczający,by dobrze się zakamuflować.
-Czego Panowie sobie życzą?-Wesoły głos barmana,wycierającego szklanki wypełnia moją głowę.Zerkam na Jeremiego.
-Poprosimy całą butelkę La Spinetta Chianti.-Odpowiada spokojnie.
-Mam nadzieję,że zamówiłeś coś dobrego.-Wywracam oczami.
-Przekonasz się.Ja osobiście lubię to wino.-A więc wino!Już czuję jutrzejszy ból głowy.Marszczę brwi na tę myśl,ale zaraz podchodzi barman z dwoma lampkami i ciemną butelką.Otwiera ją bardzo szybko.Pewnie kwestia wprawy.
-Na zdrowie Panowie.-Śmieje się i grzecznie kiwa głową.My również.Jeremy rozlewa po trochę do szkieł.
-Śmiało,spróbuj.-Czeka na moją reakcję.Biorę niepewnie łyk czerwonej cieczy i uśmiecham się szeroko,gdyż jest wyśmienite.
-Niezłe.-Przyznaję rację Jeremiemu,który natychmiast się rozpromienia.Przez chwilę panuje między nami cisza,aż w końcu odważam się.-Dlaczego w ogóle mnie tu zabrałeś?-Widzę,że chyba go to uraziło.
-Co masz na myśli?-Marszczy brwi,pocierając palcami o podbródek.
-Czemu ty?Dobrze wiesz jaka relacja jest między nami.Jeszcze niedawno chciałeś...eee...sam wiesz.-Mrugam niepewnie.
-Justin.-Wzdycha ciężko jakby rozmawiał z dzieckiem.-Mówiłem,wtedy w Miami,że nie chcę się więcej kłócić.Myślałeś,że żartuję?-Patrzy na mnie zaskoczony.Czuję się jak debil.
-W takich sprawach nie można nikomu ufać.-Odpowiadam szybko,nim się rozmyślę.
-To prawda.-Unosi kąciki ust ku górze.Ponownie zapada niezręczna cisza.Upijam kolejny łyk wina,delektując się jego smakiem.Nagle Jeremy przerywa.
-Nadal kurczowo się tego trzymam.-Mówi łagodnie,ale w jego oczach dostrzegam niepokój,gdy na mnie zerka.Więc chce się pogodzić?Trudna sytuacja.Hm...
-Wiesz...-Mówię spokojnie.-To nie jest takie...eee...proste.-Dodaję.Wydaje się zaintrygowany.
-Justin,przepraszam cię.Za wszystko.Wiem,że wyrządziłem wiele szkód tobie i twoim przyjaciołom.-Podaje mi dłoń.Cholera!Co mam zrobić?Nie chcę zepsuć wieczoru jeszcze bardziej.
-Jeremy...-Bąkam.
-Przecież wiesz jaki jestem.Przyjaźniliśmy się kiedyś,zapomniałeś?-Mówi szczerze,wciąż trzymając wyciągniętą rękę.Krępuje mnie to.
-Nie,ale nie zapomniałem jaki byłeś,tuż potem.-Wzdycham.
-Zabili mi matkę.Wiesz jakie to uczucie,bo zabili ci ojca.-Nie musi mi o tym przypominać,ale słucham dalej,zachowując spokój.-Zrobiłeś wszystko,co mogłeś,by rozwiązać te durną zagadkę.By chronić bliskich.Ja robiłem to samo.-Wzdycha,a na jego twarzy widzę smutek,który stara się poskromić.Robi mi się przykro.Ma rację.Nie dostrzegałem tego.On robił dokładnie to samo,co ja.Czuję się jak idiota.Natychmiast podaję mu rękę i uśmiecham się szeroko.Odwzajemnia moją reakcję i siedzimy dalej wsłuchując się w muzykę,pijąc wino i mimo,że nasze zaufanie nie jest jeszcze odbudowane znajdujemy wspólne tematy.

Cholera.Jest już chyba noc,a my opróżniliśmy już trzy butelki.Jesteśmy tuż przed naszym apartamentem nieźle wstawieni.Wchodzimy przez hol,kierujemy się do windy i wbijamy numer naszego piętra niezbyt skutecznie,ale w końcu nam się udaje.Wysiadamy,chwiejąc się na nogach,a nasze twarze nabrały purpurowego koloru przez alkohol.Rany jak tu gorąco.Już dawno zdjęliśmy marynarki i rozpięliśmy nieco koszule,ale mimo chłodniejszego klimatu Anglii jest tu naprawdę gorąco!Wciąż się śmiejemy z jakiegoś durnego dowcipu,który usłyszeliśmy w barze i wchodzimy do mieszkania.Cała trójka siedzi,odchodząc od zmysłów.Katy płacze,a Alex tuli Patricię,by się uspokoiła.Cholera.
-Co się stało?-Pytam uśmiechnięty od ucha do ucha,nie mogąc powstrzymać fali śmiechu.
-Gdzie byłeś!-Katy wstaje uradowana i zatroskana,tuląc się do mnie,a ja wtapiam nos w jej włosy i całuję czule jej czoło.-Piłeś?-Mówi nieco chłodniej,wciąż trzymając dłonie na moim torsie.Wzruszam ramionami.Jeremy nie odzywa się nadal,bo czuje się niezręcznie w tym towarzystwie,co powiedział mi w barze.Nie dziwię mu się.
-Zasiedzieliśmy się w The Fox's up.-Mamrocze.Wszyscy przenoszą wzrok na niego,po czym wracają do mnie.
-Justin.Pozwól na chwilę.-Woła mnie Alex,zachęcając gestem dłoni.Przechodzimy do innego pokoju.
-Hm?-Opieram się o ścianę,utrzymując równowagę.Obraz wciąż mi się chwieje,ale jest już nieco lepiej.
-Co ty robisz?!-Podnosi głos.-Zwariowałeś?Baliśmy się cholernie o ciebie!-Warczy.-Myślałem,że Katy oszaleje.Nie wiedziałem,co robić!Czemu nie odbierasz komórki?-Patrzy na mnie surowo.Wyciągam Black Berry z kieszeni spodni i widzę,że jest rozładowany.
-Bateria padła.-Mówię sucho.Alex wzdycha.
-Na dodatek poszedłeś z Jeremym.-Czuje się urażony.
-Daj spokój.Wyjaśniliśmy sobie wszystko.-Mówię łagodniej,bo przypomina mi się dobrze spędzony wieczór.Alex purpurowieje ze złości.
-Postawił ci trochę chlania i od razu jesteście przyjaciółmi?-Pyta sarkastycznie,krzyżując dłonie na piersi.Moje usta zaciskają się mimowolnie.
-Przynajmniej nie jest takim kontrolerem jak ty.Zawsze nad wszystkim panujesz!Myślisz,że jesteś lepszy,bo masz forsę?W dupie mam twój szmal.-Biorę kilka banknotów,leżących na małym stoliku i drę je na jego oczach.-Tyle dla mnie znaczą.-Warczę.
-Justin przesadzasz.-Mówi chłodno,ale spokojnie.
-Przestań zachowywać się jakbyś był moim ojcem.Gdyby nie twoi rodzicie i ich niańczenie twojego tyłka już dawno zgniłbyś w więzieniu.-Syczę i dopiero po smutnej minie Alexa widzę,co powiedziałem.Robi mi się głupio,a w gardle staje wielki głaz.-Alex...przepraszam.-Mówię cicho,ale on tylko bierze kopertę,która leżała obok pieniędzy i podaje mi ją.
-To do ciebie.Przysłali niedawno.Musi być ważne.-Wręcza mi białą paczuszkę i wychodzi nie zerkając na mnie.Niech to!Jestem na siebie tak zły,że mam ochotę uderzyć się w twarz.Picie z pewnością nie jest dla mnie.Siadam na małym,drewnianym w kolorze czekolady krześle i niepewnie otwieram kopertę.W środku jest list ze szpitala...nie pamiętam,żebym ostatnio robił jakieś badania.Szybko przeskakuję wzrokiem po literkach,odzyskując trzeźwość umysłu i drżącą ręką rzucam kartkę papieru na stolik,zacisnąwszy usta dłonią,by powstrzymać pełen bólu jęk.Spojrzenie mam puste,a wszystko wokół mnie rozmazuje się przez łzy płynące ciurkiem łzy.W jednym momencie mój świat się zwalił.

środa, 4 czerwca 2014

CZĘŚĆ #8

Przeraża mnie fakt,że stoimy tutaj tak po prostu zdani wyłącznie na rodziców Alexa-zresztą jak zwykle.Krzywię się na myśl o tym i przenoszę spojrzenie na piękny Londyn,otaczający nas z każdej strony,przytłaczający swoim niezwykłym idealizmem,ale ja czuję się całkiem swobodnie.To jest to,co kocham.Wielkie budynki,ogromny ruch i przepełnione własną kulturą ulice.Drogi niemalże wylewają na boki niezmiernie duże ilości tak charakterystycznych dla tego miejsca czerwonych,piętrowych autobusów,a równie intensywny kriwsty kolor budek telefonicznych przykuwa uwagę turystów.To takie nieoczekiwane być tutaj.Jest cudownie,choć jest źle.Moja twarz promienieje na widok London Eye i wtedy czuję potrzebę,by tam się wybrać.Big Ben zamiera na mój widok,raczej ja na jego i wskazuje godzinę dziewiątą.Z rozmyśleń na temat tego cudownego miejsca wyrywa mnie dotyk Katy.
-Justin!-Krzyczy machając mi dłonią przed twarzą.Marszczę czoło i pochmurnie jej się przyglądam.Wraca rzeczywistość.
-Hm?-Pytam surowo,patrząc na Jeremiego.
-On znalazł numer tego chłopaka.Zaraz dowiemy się,gdzie jest obecnie Diana.-O!Coś ineresującego.Natychmiast poprawia mi się samopoczucie.Czekam z niecierpliwością,przyglądając się bacznie temu dziwnie normalnemu obliczu Jeremiego i zerkam na Black Berry zastanawiając się nad telefonem do mamy.
-Dobra.Jest lepiej niż myślałem.-Mówi prędko.
-Przejdź do rzeczy.-Warczę,choć nerwy już dawno odpłynęły z mojego ciała.To chyba już taki sposób na wyładowywanie energii.
-Diana jest tu,w Londynie.-Bierze głęboki wdech.-Jednakże ciężko będzie się tam dostać.-Mówi cierpko.
-Co masz na myśli?-Odpowiadam pytająco i aż boję się jego nadchodzących słów.
-Mieszka i występuje u tego szejka na Downing Street.-Patrzy na mnie badawczo,wyczekując mojej reakcji.Duszę w sobie powietrze,które w szoku prawie eksplodowało w płucach niczym zbyt nadmuchany balon.Cholera.
-Naprawdę?Nie żartujesz?Downing Street?-Kiwa znacząco głową.Niech to.Syczę w głowie miliony przekleństw.
-Ale na szczęście zna kilku ludzi tam i udało mu się załatwić nam wejście na dzisiejszy spektakl,ale jest to twoja jedyna szansa.Jeśli coś spierniczysz i Diana nie będzie życzyła sobie ciebie dłużej oglądać to zapomnij,że jeszcze kiedykolwiek tam wejdziesz.-Mówi chłodno,a jego karmelowe oczy piorunują moje łagodne spojrzenie.Oj,Jeremy,Jeremy,Jeremy.Chyba nie sądzisz,że masz doczynienia z idiotą.Wykorzystam to w stu procentach w jak najlepszy sposób.Uśmiecham się do siebie delikatnie i kiwam mu gestykularnie głową w kontekście zrozumienia.
-Tak więc nim przyjdą pieniądze może się tam przejdziemy?-Alex zachęca wszystkich,chwytając dziewczyny pod ramiona i popychając lekko do przodu z oczarowywującym uśmiechem,któremu nie są w stanie się oprzeć.Podchodzę do niego bliżej i uwalniam Katy z jego objęcia,posyłając mu karcące spojrzenie na co on się rozwesela.
-Pozwól,że ja się tym zajmę.-Mówię nieco rozbawiony,po czym ujmuję dłoń Katy i całuję czule każdą z jej kostek u dłoni,a ona purpurowieje w jednej chwili.Tak łatwo ją zawstydzić.Przyda mi się to kiedyś.Uśmiecham się gorąco na tę myśl i kroczę wzdłóż zatłumionej ulicy ogromnej paszczy Londynu.

-To chyba tu.-Bąka niepewnie Alex,zerkając to na nas,to na przewodnik,który zdążył kupić w czasie naszej pieszej wycieczki.
-Pokaż mi to.-Dodaje prędko Patricia,starając się pomóc w jakikolwiek sposób,ale nie wychodzi jej to dosyć dobrze.Pochmurnieje.
-Ej.-Wywracam zabawnie oczami.-Spójrzcie.-Wskazuję na znak z wypisaną nazwą ulicy.Otóż trafiliśmy w dobre miejsce.Jest to dosyć wyszukana aleja ciągnąca się naprawdę dość spory kawałek drogi.Zważając na to,że mieszkają tu jedynie osoby uznawane w wielkim świecie oraz prezesowie najbardziej szanowanych firm nieco drażni mnie fakt,iż Diana jest tu z tym przydupasem za milion dolców.Oh przepraszam teraz raczej funtów.Wzrygam się.Może to on jest tym facetem, przy którego boku się wtedy obudziła.Gdzie ją znalazłem.Robi mi się niedobrze na myśl ich obojga i zaciskam mocno palce wokół dłoni Katy,a ona najwyraźniej wyczuwa mój gniew.
-Kochanie,coś się stało?-Szepcze cicho tak,by nikt nie usłyszał.Kręcę głową na,,nie",ponieważ jakoś nie mam ochoty na sprzeczki,a tym bardziej w obecności jej psycho brata.Przechylam głowę na bok i widzę siebie w szklanym odbiciu jednego z wielu oszałamiających swoim bogactwem budynków.Wow.
-Apartament numer 666, moim drodzy.-Jeremy mówi dość uspokajająco.
-Sześćset sześćdziesiąt sześć?-Prycham drwiąco.-Jest opętany?-Uśmiech wypełnia moją twarz.
-Wkrótce się przekonamy.-Alex wykrzywia usta w nieprzyjemny grymas i podchodzi bliżej połyskującego drapacza chmur,by przeczytać wielki plakat wywieszony na jednej z tablicy tuż obok.Zapoznaje się przez chwilę z treścią i wraca dość uraczony.Ale czym?Ciekawość gryzie moje szare komórki.
-Albo mamy powód,by się cieszyć,albo ten chłopak naprawdę musi odpocząć.-Mruczy Katy.Nie wiem,o co jej chodzi.Alex jest wesoły z natury.Zaciskam usta.
-Więc Panie i Panowie.-Kłania się w pół.Chyba Katy miała rację.-Mam nadzieję,że lubicie klasykę,bo dziś będziemy nosić się z klasą.-Promienieje.-Co oznacza przedwczesne zakupy.-Drapie się w zakłopotaniu głową.
-Alex j a ś n i e j.-Przeciągam to słowo jak tylko potrafię,gestykulując rękoma w prośbie wytłumaczenia nam wszystkiego.
-Mimo,że dostaliśmy przepustkę nie wpuszczą nas,jeśli nie będziemy mieli na sobie obowiązkowych stroi wieczorowych.-Szczerzy się.
-Myślałem,że nie lubisz garniturów.-Mamroczę zdziwiony i wtedy dostrzegam jego wzrok,który zdradza,,Patricia w połączeniu z sukienką.O tak!".I już wszystko jasne.
-No,ale nie wzięłyśmy żadnych rzeczy na taką okazję.-Katy opuszcza nerwowo wzrok na swoje stopy,a ja tulę ją mocno do siebie i całuję w czoło.
-Dla mnie we wszystkim wyglądasz pięknie.-Patrzę jak cała promienieje.I to mi wystarczy.
-Spokojnie.-Alex wymachuje swoim iPhonem.-Pieniądze już są.Chyba czas się gdzieś zakwaterować,a potem już tylko czeka nas przegląd sklepów.-Widzę jak leci mu ślinka.Jeremy nic się nie odzywa,ale na jego głupkowatej twarzy widzę przebłysk uśmiechu.
-Przestań.Nie możemy cały czas brać od ciebie pieniędzy.To robi się żenujące.-Odchrząkuję skrępowany.
-Justin,przestań.Wiesz,co myślą na ten temat moi rodzice.Ja w sumie też,a poza tym inaczej się tam nie dostaniemy.Tak ci na tym zależało.-Mówi pokrzepiająco.Kiwam mu wdzięcznie głową.

Minęło sporo czasu.Jest już późny wieczór,a my zaraz musimy być na Downing Street oddalonej od naszego apartamentu jedyne trzysta metrów,ale jednak zbyt daleko,by przemierzać tę okolicę wraz z dziewczynami w szpilkach.To byłby koszmar.Mimo to wyglądają naprawdę cudownie.We troje jesteśmy ubrani w czarne garnitury jedynie różniące się kolorem krawatów-mój szmaragdowy,Alexa granatowy,a Jeremiego złoty.Wygląda na bardzo zakłopotanego tym bardziej,że niechętnie przyjął prezent od Alexa w postaci nowego ubrania.Katy wybrała sobie krótką,czarną koktajlową sukienkę,migoczącą w ciepłym świetle lamp i czerwone wysokie szpilki tak seksownie podkreślające jej pełne krwiste,łaknące mnie usta.Och,co za widok.Patricia wygląda też niewzykle.Ma brązową przylegającą poza uda kreację,coś na kształt tuniki,ale bardziej wyszukaną i zdobioną cienką koronką.Wysokie,granatowe obcasy na koturnie dodają delikatności jej puszczonym swobodnie na ramiona włosom.Wszystko jest w jak najlepszym porządku.Przekraczamy drzwi wieżowca,gdy już wychodzimy z taksówki i kierujemy się przez ogromny,nieziemski hol cały obsypany bogactwem.Jedna z pań kieruje nas do sali głównej,gdzie ma odbyć się występ.Czuję się trochę jak urwany z innego świata,gdy znajdujemy się wśród gromady ludzi dławiających się wzajemnie na swój widok i panoszących się swoim nadzwyczajnie obrzydliwym majątkiem.Sączą powoli swoje drinki i wyczekują w cichych rozmowach pierwszej arystki,którą według broszury ma być Diana.Aż mnie palce świerzbią.Nie mogę się doczekać.Katy przysuwa się do mnie podając mi lampkę szampana i spijając łyk kusi mnie swoimi ustami,ale nie może mnie tak teraz rozpraszać.Posyłam jej chłodne spojrzenie, a ona wstula się lekko w moje ramię.Całuję jej włosy i przyglądam się gasnącym światłom i rozbłyskującym reflektorom na scenie.Jeremy,Alex i Patricia stoją równie zafascynowani i oto wchodzi ona.Jej szczupłe długie nogi przyodziane w nienaturalnej wysokości czarne szpilki i smukłe,ponętne ciało,do którego przylega krótka,seksowna,czerwona sukienka bez ramiączek.Jej pełne usta podkreśla ostra,krwista szminka,a pokręcone włosy upięte są zabójczo do góry.Sex bomba zaraz podpali tę scenę,ale nagle słyszę jej subtelny,delikatny głos i znajomą mi piosenkę.Widzę,co robi.Budzi pożądanie u wszystkich mężczyzn na sali,gapiących się,a nawet pożerających i rozbierających ją wzrokiem.Wije się wokół mikrofonu jedną dłonią przytrzymując go przy flirtujących ustach,a drugą zjeżdżając wzdłóż statywu i wtedy niczym słodka bogini ześlizguje się w dół,kręcąc przy tym seksownie biodrami,a moje mięśnie się napinają.Katy nic nie mówi.Diana nas dostrzega i w momencie,gdy śpiewa He kisses you,but he don't mean it patrzy na Katy z pogardą i współczuciem i wtedy czuję,że mam ochotę wygarnąć jej wszystko.Piosenka dobiega refrenu i znów słyszę słowa Your boyfriend is a douchebag skierowane prosto do mnie.Złość kipi we mnie,a krew się gotuje zalewając mnie od środka.Widzę,że ktoś się zmienił i wtedy przypominam sobie dzień,gdy pierwszy raz ją zobaczyłem.Gdy szła zza zaułka i próbowała mnie uwieść kocimi ruchami.Od zawsze taka była.Krzywię się i unoszę brodę Katy,całując ją namiętnie i wpychając język do jej buzi co może być niestosowne w tym towarzystwie,ale widzę jak Diana odwraca zbolały wzrok i to mnie cieszy.Uśmiecham się z satysfkacją.Jej występ się kończy,a ona zadowolona z kręcenia pupą schodzi ze sceny.Zabawne.Nadal mi się przygląda.
-Zaraz wrócę.Idę do toalety.-Katy urywa ciszę i ciągnie Patricię za rękę wychodząc z zatłoczonego pomieszczenia i przedzierając się przez ogromny aplaus.Alex kiwa mi głową i wiem,że muszę to zrobić.Podchodzę do tej niesfornej dziewczyny i stawiam kieliszek szampana na stole,patrząc się na nią nieufnie,ale ona dostaje coś jakby ataku paniki i ucieka w inną stronę.Pędzę za nią,by nie stracić jej z oczu i wchodzę za nią do windy,co najwidoczniej ją dziwi.Drzwi powoli się zamykają,a między nami panuje napięta atmosfera.Zatrzymuję windę i słychać już tylko nasze niespokojne oddechy.Patrzymy na siebie przez krótką chwilę,aż Diana robi krok ku mnie,znajdując się na odległość kilku centymetrów.

niedziela, 1 czerwca 2014

CZĘŚĆ#7.

,,Justin!Justin!"Słyszę głos Alexa wdzierający się do mojego ogłuszonego umysłu i kantem oka ,odzyskując wzrok widzę sylwetkę Jeremiego.Oboje trzymają mnie za ramiona i biegiem prowadzą do auta.Zaczynam odzyskiwać świadomość.Gdy jestem już w pełni rozgarnięty i rozumiem,co się stało zerkam na tył auta i dostrzegam przebierającego się Jeremiego.Jego półnagie ciało desperacko szuka koszulki do niebieskich jeansów,które już zdążył założyć.Wygląda normalnie.Nie będzie się rzucał w oczy.Oddycham głęboko i patrzę na roztrzęsionego Alexa,zerkającego to na mnie,to na drogę.Uśmiecham się.Udało się!
-Jak mogłeś mi o tym nie powiedzieć?-Warczy,a ja wyczuwam chłód w jego głosie.
-Nie byłem pewien,czy pomysł z bombą ogłuszającą się sprawdzi.-Mruczę przepraszająco.Jest wystarczająco wkurzony i nie chcę rozwścieczyć go jeszcze bardziej.Fakt powinienem był mu powiedzieć.Zaciskam usta.
-To po co te pistolety?Mogliśmy wziąć chociaż nauszniki!-Wciąż warczy,ale ciszej.To już coś.
-Wiem.To było głupie.-Odpowiadam,patrząc w przeciwnym kierunku,wbijając wzrok w słoneczne popołudnie ogarniętego szałem Los Angeles.
-Głupie?-Syczy z niedowierzaniem.-Czy ty masz pojęcie,że mogłeś ogłuchnąć!?Oboje mogliśmy!-Niechcący z nerwów uderza w klakson na co przebrany już w pełni Jeremy podskakuje w strachu.Wow,nawet zapiął pas.Grzeczny chłopczyk.Uśmiecham się na tę myśl,ale od razu poważnieje,gdy z powrotem skupiam uwagę na Alexie.
-Wiem.Następnym razem się poprawię.-Kładę dłoń na sercu i zamykam oczy,zaciskając pięść drugiej dłoni i tłumię śmiech.Lekko otwieram jedno oko i dostrzegam jak grymas na jego buzi przemienia się w rozbawienie.
-Dobrze!Już dobrze!-Śmieje się.-Udało nam się!-Zerka w tylne lusterko bacznie obserwując Jeremiasza.
-Dzięki chłopaki.-Mówi niemalże szczerze,ale oboje wiemy,że tak nie jest.Nic się nie odzywamy,a on widać czuje się skrępowany bez całego swojego gangu,bo wymalował się rumieńcem.Oj,biedaczek.Podkręcam głośność iPoda,gdy słyszę My love Justina Timberlake'a.

Po piętnastu minutach jesteśmy już na podjeździe przed moim domem i wbiegamy na samą górę do mojego pokoju,gdzie siedzą dziewczyny,malując sobie paznokcie.O matko.Ale cuchnie.
-Otwórzcie okno.Śmierdzi tu jakby coś zdechło.-Marudzę przytłumiony smrodem zmywacza i lakierów.Zapach jest tak mocny jakby wybuchła tu wielka,kolorowa bomba.O-chy-dztwo.W myślach wytykam z obrzydzeniem język.Krótką chwilę po mnie dołącza Alex z naszym nowym towarzyszem.I co ja mam z nim zrobić?Przynajmniej na kilka godzin musi tu zostać nim znajdzie sobie lokum,czy wystarczająco dla niego śmietnik.Krzywię się.
-Jeremy?!-Katy upuszcza pędzelek na podłogę nie dowierzając.Świetnie.Po prostu cudownie.-Co on tu robi?-Mówi zdenerwowana?No,spodziewałem się nieco innej reakcji,ale ta też mnie cieszy.Nawet bardzo.Niech wie,że nikt go nie chce.Przynajmniej tu,bo pewnie ta banda debili,która towarzyszyła mu przez cały czas,stanęłaby z otwartymi rękoma i wydymanymi ustami,mówiąc,,Jeremy!Wróciłeś!Nasz wybawca!".Idioci.
-No więc tylko on może nam pomóc.-Mówię oschle.Nie patrzę na niego.
-Dostał przepustkę?-Pyta zaciekawiona i nieufnie mu się przygląda.
-Wiesz...właściwie to trochę skomplikowane...-Widzę jak Alex purpurowieje pod jej spojrzeniem.Drapię się po włosach unosząc nieśmiało brew.
-Nie!Ty chyba żartujesz!-Drze się wniebogłosy.Takiej Katy akurat nie lubię.Moje bębenki kulą się pod jej wrzaskiem.-Odbiłeś go z więzienia!-Siada oszołomiona.-I co teraz?Po co w ogóle to zrobiłeś?-Patrzy na mnie surowo,a ja mam ochotę uciec z krzykiem pod tym spojrzeniem.
-Tylko w ten sposób powiedział,że udzieli mi informacji na temat Diany.-Bąkam.
-Nie mogłeś mu powiedzieć?!-Zrywa się z krzesła i popycha Jeremiego na ścianę.Walka rodzeństwa?O!To będzie ciekawe.Zasiadam na łóżku,wyczekując wraz z pozostałymi komedii.-Wiesz jakie teraz będzie miał przez ciebie kłopoty?!-I słyszę okropny plask na jego twarzy.Spoliczkowała go!Dobra może to dupek,ale sam nie chciałbym dostać od dziewczyny.Podchodzę do Katy i przyciągam ją do siebie w pasie,tym samym odciągając ją od niego.
-Już.Ćśś.Spokojnie.-Szepczę jej do ucha i wtapiam nos w jej długie,czarne włosy.Jeremy kiwa mi głową w podziękowaniu.Przynajmniej tyle.-Teraz mów.Gdzie Diana.-Warczę i przyciskam Katy mocno do siebie.Jeremy bierze głęboki wdech i przenosi na mnie lodowate spojrzenie swoich karmelowych oczu,a ciemne włosy mi machają.Nie odmacham im.
-Robi karierę.-Mówi chłodno.
-Karierę?Gdzie?-Pytam zaciekawiony.Hm...w końcu jej się udało.Tego chciała,ale dziwne,że o niej nie słychać.
-Tak.Jest prywatną piosenkarką jednego z jakichś szejków,więc jest to sława u boku bardziej wyrafinowanych osób.Daje koncerty wieczorami przy pianinie.Towarzyszy jej Tom.Pianista rzecz jasna.Mój znajomy jej to załatwił,gdy byliśmy w Miami.-Śpiewa?Myślałem,że marzyła o aktorstwie.Kobiety bywają takie zmienne.
-Dla szejka?Zrobiłeś z niej dziwkę?-Oczy mam przepełnione gniewem.-Gdzie ona jest?
-Żadną dziwkę.To legalna umowa.-Syczy.-Jest w Anglii.-Że co?Słyszę jak Alex obija się w szoku o szafkę.No to są chyba jakieś żarty.
-I co ja mam niby z tym zrobić,hm?!-Wrzeszczę na niego.
-Nie wiem.Zrobisz,co chcesz,ale jednego jestem świadom.-Mówi z tym swoim cwanym uśmieszkiem,czyli nie zapowiada to niczego dobrego.
-Czego?-Pytam niechętnie.
-Teraz będziesz mnie ukrywał.-No ja się chyba przesłyszałem!Serio?Gorzej być nie mogło.
-Nie ma mowy!-Katy zaprzecza stanowczo.-Chciałeś uciec.Proszę bardzo.Daj mu już spokój.-Wwierca w Jeremiego tak ostre spojrzenie,że chłosta nim jego skórę.
-Wiecie dobrze,że poszukiwania niedługo się zaczną.Jeśli mnie złapią wsypię was obu.Nie macie wyboru.-Siada sobie spokojnie na krześle jakby nigdy nic.Ten to ma tupet,ale i rację.I znów jestem pod jego pantoflem.Jak ja go nienawidzę!
-Więc lecimy do Anglii.-Bąkam.
-Co?-Patricia prawie wylała lakier na podłogę.Tego by jeszcze brakowało.
-Ale Justin.A szkoła?-Pyta zmartwiona Katy.
-I tak mamy tydzień uzgodniony do nadrobienia.W tym czasie nie musimy chodzić na zajęcia.-To akurat się przydało.Bogu dzięki temu,kto to wymyślił.
-Hm.No dobrze.-Uśmiecha się.
-Ale co z biletami?-Dodaję zaniepokojony.-Nie wytrzaśniemy tyle pieniędzy.-To akurat prawda.Nie stać nas w tym momencie.
-Możemy porozmawiać z moimi rodzicami.-Alex podrzuca genialny plan,ale to nie byłoby fair obciążać kosztami jego rodzinę.
-Nie ma mowy.-Nim zdążam jeszcze jakoś zaprotestować Alex trzyma już w dłoni komórkę i uzgadnia lot.Cholera.
-Tak...Pierwsza klasa?Świetnie...Na wasze nazwisko...nie,nie będą potrzebne...Tak pięć osób...mamy dodatkowego pasażera...Super!Dziękuję!Kocham was!-Rozłącza się.
-Nie musiałeś tego robić.-Mówię skrępowany tym,że po raz kolejny rodzina Alexa funduje wszystko.Najpierw Lucas teraz to.No ale nie mamy innego wyjścia.
-Drobiazg.Lot mamy za siedem godzin,więc musimy się spakować.Do LAX jest około godziny drogi i musimy być przynajmniej godzinę wcześniej na lotnisku tak w razie W.Lot mamy na dwudziestą drugą trzydzieści.Po tych słowach każdy udaje się do siebie,a ja zostaję z Jeremym.Nie może nigdzie wyjść,a Katy obiecała spakować jego ciuchy,które wciąż tkwią u nich w domu.Patrzy się na mnie bacznie siedząc na tym samym krześle co przedtem.Nic nie mówi.Czuję się nieco skrępowany,gdyż para oczu,która jeszcze niedawno miała mnie za swój cel teraz podąża za mną krok w krok.
-No co?-Mówię sucho.
-Nic.-Mruga i dalej się we mnie wpatruje.
-Więc czemu się tak mi przyglądasz?-Dodaję wkładając kilka par jeansów do walizki.
-Może ci pomóc?-Udaje,że coś odchrząka.Ta sytuacja jest krępująca równie mocno dla mnie jak i dla niego.Czemu by nie.Przynajmniej nie będzie się tak na mnie gapił.Kiwam głową.-Więc co mam zrobić?-Pyta wstając.
-Idź do łazienki i przynieś mi żel pod prysznic,piankę do golenia,grzebień,perfumy i szczoteczkę do zębów.-Mówię łagodnie.Poszedł.Uf.Mam chwilę,by wstukać wiadomość do Katy w moim Black Berry.Ruszaj się.Nie wiem jak długo uda mi się czymś go zająć.Wraca.Przyniósł wszystko o co go prosiłem.Kiwam w podziękowaniu głową.Zasiada z powrotem.Cholera.
-Dlaczego właściwie chcesz ją znaleźć skoro już wiesz,że jest cała i zdrowa?-Pyta mnie jakby cała wrogość gdzieś z niego wyparowała.Hm.Dobre pytanie.Zastanawiam się chwilę dopakowując kilka t-shirtów i odwracam się w jego stronę.
-A ty byś tego nie robił?-Odpowiadam pytaniem na pytanie.Najlepsza broń.Mój mózg bije mi brawo.Wzrusza ramionami.
-Nie jeśli wiedziałbym,że nie mam po co,a ty najwyraźniej masz jakiś powód.-Zerka na mnie ukradkiem.Ma rację.Mam tyle pytań do tej dziewczyny,a przede wszystkim to jedno-dlaczego odeszła.
-Może i mam,ale to już nie twoja sprawa.-Staram się aby zabrzmiało to jak najbardziej ugryźliwie.Na tym kończy się rozmowa,gdy reszta znajomych wchodzi gotowa do pokoju.-Tak szybko?-Pytam zdziwiony,ale jednocześnie zadowolony,bo nie muszę siedzieć sam na sam z Jeremym.No proszę.Nawet nie używam już słowa idiota.

Mija kilka godzin i wszyscy gotowi i zwarci do wyjazdu kierujemy się w stronę drzwi,a dziewczyny odwracają uwagę mojej mamy,by Jeremy mógł wyjść na zewnątrz.Schodzę tuż po nich i żegnam się mocno ściskając Jessicę i całuję ją w policzek.
-Dbaj o siebie.-Mówię ciepło i widzę wzbierające się w jej oczach łzy.-Nie płacz.-Gładzę jej włosy,a ona momentalnie się uśmiecha.
-Tak wyrosłeś.Baw się dobrze na tej wycieczce.-Czochra moje włosy,a ja pąsowieję,gdyż znów muszę ją okłamywać.Eh.Biorę głęboki wdech.
-Jeśli ten twój nowy mężczyzna Ralph będzie sprawiał kłopoty dzwoń do mnie.To ja jestem twoim jedynym mężczyzną,jasne?-Śmieję się a ona jeszcze raz mnie przytula,po czym wygania w stronę drzwi.
-No idź już,bo nie zdążysz.-Idę niezgrabnie z ciężką jak cholera walizką i zapakowuję ją do otwartego bagażnika i zamykając go kieruję się w stronę drzwi ferrari i siadam na przodzie obok Alexa.

Jesteśmy już na miejscu,a przestrzeń wielkiego lotniska LAX daje o sobie znać,bo strasznie tu wieje.Zabieramy nasze bagaże i kierujemy się w stronę budynku.Ogrom tego miejsca jest niewyobrażalny.Co dziesięć metrów stoją po dwa długie biurka wyposażone w najnowszy sprzęt,który obsługują również dwie osoby ubrane w obowiązujący czarny uniform.Sala rozciąga się chyba na około trzydziestu metrów jak nie więcej,a przytłaczająca ilość czekających tu ludzi jest nieopisywalna.Jedni śpią na walizkach,drudzy na ławkach,a jeszcze inni poznają się przy automatach z kawą.My obieramy kurs biurko i Alex pod swoim nazwiskiem odbiera bilety,składając czytelny podpis na jakże idealnie białym arkuszu.No cóż pozostaje czekać.

Po upływie godziny jesteśmy proszeni na odprawę i pospiesznie podążamy do wyznaczonej kolejki równie długiej jak czas,który w niej stoimy.Te wszystkie procesy są naprawdę uciążliwe.Miejmy nadzieję,że policjanci jeszcze nie zdążyli zawiadomić o zniknięciu Jeremiego nim zdążymy przekroczyć sprawdzanie paszportów.Przy bramce stoi młoda dziewczyna i jeden gliniarz wyposażony w sprzęt do wykrywania metalów.Normalka.Pierwszy podaje swój bilet wraz z dokumentami Alex,potem Patricia,Katy,ja i pora na Jeremiego.Wszyscy wstrzymujemy oddech,gdy mężczyzna zaczyna mu się bacznie przyglądać,ale na szczęście przepuszcza go i jak najszybszym tempem udajemy się do samolotu.

Siedzę przy oknie obok Katy,a obsługa zważywszy na lot pierwszą klasą jest bardzo miła.W słuchawkach pogrywa mi love me like you do czego słucha mi się naprawdę przyjemnie biorąc pod uwagę obecność Katy słodko śpiącej na moim ramieniu.Opieram brodę o jej głowę i całuję jej włosy.Jest taka spokojna.Obok siedzi Jeremy,a tuż przy nim Alex i Patricia.Dziwne,że między dziewczyną,a nim nie doszło do żadnego konfliktu,ale to raczej pozytywna rzecz.Zerkam w pogrążony nocą świat i zamykam oczy.

Jesteśmy na miejscu.Jest już ranek około godziny dziewiątej ze względu na różnicę sfer czasowych.A więc witaj Anglio!Uśmiecham się mimowolnie,gdy ciepłe promienie słońca otulają moją zmęczoną twarz.Znajdujemy się na lotnisku w Londynie.Odebraliśmy już nasze bagaże,a pogoda jest naprawdę wspaniała,co jak słyszałem rzadko pasuje do klimatu Anglii.No cóż,więc jest się z czego cieszyć.Na razie zapomniałem o sprawie z Jeremym,a jego obecność przestała nas aż tak zrażać.Przynajmniej przez czas,w którym się nie odzywa.Zamówiliśmy taksówkę i po półtorej godziny znajdujemy się w centrum Londynu.
-Więc dokąd teraz?-Pytam prędko rozglądając się dookoła,zatrzymując spojrzenie właśnie to na tym chłopaku.Jego ciemne włosy są potargane.Spał dość mocno.Gdybym ja miał tyle na sumieniu,co on nie spałbym w ogóle.
-Nie wiem.-Odpowiada cicho.
-Jak to nie wiesz?-I po dobrym humorze.Czuję jak ściska mi się żołądek,by zaraz eksplodować.
-Ten,kto załatwił jej tam karierę nie mówił mi dokładnie gdzie.Powiedział,że w Anglii.-Mruczy zakłopotany równie jak pozostali.
-Więc ściągnąłeś nas tu nie wiedząc w jakim miejscu w państwie się znajduje?!!-Krzyczę.Ludzie się na mnie gapią nie tylko z tego powodu,ale również ze względu na mój amerykański akcent.-Ty idioto!-Mam ochotę go pobić.Tu i teraz.
-Rodzice przyślą pieniądze na kartę dopiero za kilka godzin,więc puki co nie mamy gdzie się zatrzymać.-Dodaje Alex.
-I co teraz zrobimy?-Pyta zmartwiona Katy.-Nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie.Oto nasza piątka stoi wewnątrz olbrzymiej paszczy Londynu zdana wyłącznie na siebie.