Robi kolejny krok do przodu,a ja z hukiem uderzam o ścianę windy wyklejoną futrzaną tapetą w czerwonym kolorze.
-Chyba się mnie nie boisz?-Mruczy mi prosto do ucha drażniąc moje bębenki w przyjemny sposób i przesuwa dłoń od mojego ramienia powoli jadąc po klatce piersiowej.Lekko szczypie mój sutek wpijając usta w moją szyję,a ja tłumię jęk,który się we mnie zgromadza i nasila.Przejeżdża dłonią na brzuch,gdy nagle chwytam ją za rękę i zabieram z mojego ciała.
-Przestań.-Syczę przez zaciśnięte zęby,ostrożnie chwytając ją za biodra i odsuwając od siebie na bezpieczną odległość.Widzę jak pochmurnieje,ale w taki seksowny sposób...oj zamknij się!Ganię siebie w duchu.
-Justin,oboje wiemy,że tego chcesz.-Przygryza wargę w taki sposób,że zaczyna robić mi się ciaśniej w spodniach,a w gardle staje głaz wielkości kuli dyskotekowej i nie pozwala mojemu głosu wydobyć się na zewnątrz.Patrzę na nią z intrygą.Jak daleko zamierza się posunąć?Wreszcie kiwam przecząco głową.Podchodzi do mnie i ujmuje w dłoń mój krawat,powoli wypuszczając go tak,że z powrotem opada mi na koszulę.Czuję własną erekcję napierającą na materiał moich czarnych spodni.Justin,cholera!Weź się w garść!Besztam się.Natychmiast odpycham się od ściany i robię krok ku niej.-A jednak.-Uśmiecha się triumfalnie i przyciska moje ciało do jej,szarpnąwszy mocno za krańce marynarki.
-Chciałem.Kiedyś.-Marszczę brwi.-Nadal z nim jesteś,czy był to tylko szybki numerek?-Syczę jej ironicznie w twarz i przyciskam ją do ściany unieruchamiając ją i szukam desperacko odpowiedzi w jej oczach.Widzę smutek w głębi jej brązowych spojówek,wzbierający na sile.
-Jak możesz tak mówić!-Podnosi głos i próbuje się uwolnić.Bezskutecznie.Nie pozwolę jej odejść.To jedyna szansa.
-Jak mogłaś mi zrobić takie świństwo?-Kpię z niej.Jest niedorzeczna,a zarazem taka słodka w swojej bezradności.Mam ochotę zerżnąć ją,a potem zostawić z pustką w sercu.Chcę by czuła to samo,ale wiem,że nie potrafię,ze względu na Katy.Wracając myślą do mojej dziewczyny szybko odsuwam się od Diany.
-Mówiłam ci już!Obudziłam się tam!Zostawiłeś mnie samą...z tym kimś.-Widzę jak łzy napływają jej do oczu.O cholera.-Chciał mnie zgwałcić!Skąd mam wiedzieć,że tego nie zrobił?!-Makijaż powoli rozmazuje jej się po policzkach,spływając powoli w dół.-Tak się bałam...zostawiłeś mnie tam!Samą!A teraz łazisz z nową zabawką.Szybko się pocieszyłeś.-Warczy w złości.Policzki ma szkarłatne.Czy to możliwe?Prawda jest inna niż myślałem?Niż wszyscy myśleliśmy?Szlak by to.Podchodzę do niej blisko i kucam tuż po tym,gdy osuwa się na ziemię,kryjąc spojrzenie w dłoniach.
-Kto ci to zrobił?-Mówię łagodnie,ocierając kciukiem jej łzy.-Spójrz na mnie.-Unoszę jej brodę do góry i uśmiecham się ciepło.-Kto?-Wyczekuję.
-Nie wiem.-Mówi tak głuchym szeptem,że ledwo rozumiem.
-No dobrze,a jak się tam znalazłaś?-Pytam równie spokojnie.
-Ostatnie,co pamiętam to przechodziłam koło mieszkania i nagle ktoś złapał mnie od tyłu przykładając coś do ust.Więcej już...-Kładę palec na jej ustach,widząc jak się krzywi.Widzę jej wspomnienia.Tulę ją do siebie,gładząc włosy i odkryte plecy.Czekam,aż powoli szloch przemienia się w głęboki,spokojny oddech i słyszę jak winda rusza.Cholera!Ktoś myślał,że się zepsuła i proszę!Drzwi się otwierają,a tęgi mężczyzna ubrany w odważny strój stoi przed nami.Diana dostaje szoku i wybiega z windy,a ja stoję zamurowany.Facet podąża za nią i gdy próbuję wejść za nimi do jednego z pokoi ochrona mnie łapie i wyprowadza z powrotem na dół.Krzywię się i sprowadzam do porządku.Staram się nie pokazać tego,co się działo.Truchleję na widok Katy,która biegnie w moją stronę i zaciskam usta.
-Nie.-Mamroczę,odpychając ją od siebie.
-Justin,co się stało?Chcę się jedynie przytulić.-Mówi cicho ze skruchą.
-Daj mi spokój.-Warczę wciąż zastanawiając się,co dzieje się z Dianą i nadal nie wiem,dlaczego odeszła.Strasznie mnie to frustruje.Gniew ogarnia moje ciało i wychodzę na hol główny,który nadal emanuje swoim bogactwem.Siadam na marmurowej ławeczce i opierając łokcie o kolana oddycham głęboko,wplatając palce we włosy.Czuję czyjąś obecność obok.-Katy.-Mówię powoli.-Mówiłem,żebyś dała mi chwilę spokoju.-Dodaję łagodnie.
-W takim razie pójdę.-Jeremy wydaje piskliwy głos i zaczyna się śmiać.Jeremy?Czego chce.Hm...ciekawi mnie to tak bardzo,że nie jestem w stanie się powstrzymać.
-Wypiłeś za dużo,czy po prostu szukasz zaczepki?-Rzucam mu piorunujące spojrzenie.
-Ej,ej,ej!-Unosi ręce w geście obronnym.-Przyszedłem sprawdzić,czy wszystko okej.-Uśmiecha się ciepło i szczerze.A to ci dopiero.
-Och.-Mówię zdziwiony,ale nie patrzę na niego ani przez chwilę.
-Może chciałbyś się wyrwać z tej drętwej atmosfery i wyskoczyć na drinka czy coś?Obok jest niezły bar.-Uśmiecha się pokrzepiająco.Wyjść z Jeremym?Trochę mnie to przeraża,ale nie mam siły na dalsze rozmyślenia i tłumaczenie Katy,co się stało,więc natychmiastowo podnoszę się do góry,a Jeremy klepie mnie po plecach i wkładając ręce do kieszeni garniturowych spodni wychodzi z budynku,a ja podążam tuż za nim.
Jesteśmy w barze The Fox's up urządzonym skromnie,ale z klasą.Siedzimy przy długim,kamiennym,grafitowym barze na wysokich krzesłach.Tłum jest niewielki,ale wystarczający,by dobrze się zakamuflować.
-Czego Panowie sobie życzą?-Wesoły głos barmana,wycierającego szklanki wypełnia moją głowę.Zerkam na Jeremiego.
-Poprosimy całą butelkę La Spinetta Chianti.-Odpowiada spokojnie.
-Mam nadzieję,że zamówiłeś coś dobrego.-Wywracam oczami.
-Przekonasz się.Ja osobiście lubię to wino.-A więc wino!Już czuję jutrzejszy ból głowy.Marszczę brwi na tę myśl,ale zaraz podchodzi barman z dwoma lampkami i ciemną butelką.Otwiera ją bardzo szybko.Pewnie kwestia wprawy.
-Na zdrowie Panowie.-Śmieje się i grzecznie kiwa głową.My również.Jeremy rozlewa po trochę do szkieł.
-Śmiało,spróbuj.-Czeka na moją reakcję.Biorę niepewnie łyk czerwonej cieczy i uśmiecham się szeroko,gdyż jest wyśmienite.
-Niezłe.-Przyznaję rację Jeremiemu,który natychmiast się rozpromienia.Przez chwilę panuje między nami cisza,aż w końcu odważam się.-Dlaczego w ogóle mnie tu zabrałeś?-Widzę,że chyba go to uraziło.
-Co masz na myśli?-Marszczy brwi,pocierając palcami o podbródek.
-Czemu ty?Dobrze wiesz jaka relacja jest między nami.Jeszcze niedawno chciałeś...eee...sam wiesz.-Mrugam niepewnie.
-Justin.-Wzdycha ciężko jakby rozmawiał z dzieckiem.-Mówiłem,wtedy w Miami,że nie chcę się więcej kłócić.Myślałeś,że żartuję?-Patrzy na mnie zaskoczony.Czuję się jak debil.
-W takich sprawach nie można nikomu ufać.-Odpowiadam szybko,nim się rozmyślę.
-To prawda.-Unosi kąciki ust ku górze.Ponownie zapada niezręczna cisza.Upijam kolejny łyk wina,delektując się jego smakiem.Nagle Jeremy przerywa.
-Nadal kurczowo się tego trzymam.-Mówi łagodnie,ale w jego oczach dostrzegam niepokój,gdy na mnie zerka.Więc chce się pogodzić?Trudna sytuacja.Hm...
-Wiesz...-Mówię spokojnie.-To nie jest takie...eee...proste.-Dodaję.Wydaje się zaintrygowany.
-Justin,przepraszam cię.Za wszystko.Wiem,że wyrządziłem wiele szkód tobie i twoim przyjaciołom.-Podaje mi dłoń.Cholera!Co mam zrobić?Nie chcę zepsuć wieczoru jeszcze bardziej.
-Jeremy...-Bąkam.
-Przecież wiesz jaki jestem.Przyjaźniliśmy się kiedyś,zapomniałeś?-Mówi szczerze,wciąż trzymając wyciągniętą rękę.Krępuje mnie to.
-Nie,ale nie zapomniałem jaki byłeś,tuż potem.-Wzdycham.
-Zabili mi matkę.Wiesz jakie to uczucie,bo zabili ci ojca.-Nie musi mi o tym przypominać,ale słucham dalej,zachowując spokój.-Zrobiłeś wszystko,co mogłeś,by rozwiązać te durną zagadkę.By chronić bliskich.Ja robiłem to samo.-Wzdycha,a na jego twarzy widzę smutek,który stara się poskromić.Robi mi się przykro.Ma rację.Nie dostrzegałem tego.On robił dokładnie to samo,co ja.Czuję się jak idiota.Natychmiast podaję mu rękę i uśmiecham się szeroko.Odwzajemnia moją reakcję i siedzimy dalej wsłuchując się w muzykę,pijąc wino i mimo,że nasze zaufanie nie jest jeszcze odbudowane znajdujemy wspólne tematy.
Cholera.Jest już chyba noc,a my opróżniliśmy już trzy butelki.Jesteśmy tuż przed naszym apartamentem nieźle wstawieni.Wchodzimy przez hol,kierujemy się do windy i wbijamy numer naszego piętra niezbyt skutecznie,ale w końcu nam się udaje.Wysiadamy,chwiejąc się na nogach,a nasze twarze nabrały purpurowego koloru przez alkohol.Rany jak tu gorąco.Już dawno zdjęliśmy marynarki i rozpięliśmy nieco koszule,ale mimo chłodniejszego klimatu Anglii jest tu naprawdę gorąco!Wciąż się śmiejemy z jakiegoś durnego dowcipu,który usłyszeliśmy w barze i wchodzimy do mieszkania.Cała trójka siedzi,odchodząc od zmysłów.Katy płacze,a Alex tuli Patricię,by się uspokoiła.Cholera.
-Co się stało?-Pytam uśmiechnięty od ucha do ucha,nie mogąc powstrzymać fali śmiechu.
-Gdzie byłeś!-Katy wstaje uradowana i zatroskana,tuląc się do mnie,a ja wtapiam nos w jej włosy i całuję czule jej czoło.-Piłeś?-Mówi nieco chłodniej,wciąż trzymając dłonie na moim torsie.Wzruszam ramionami.Jeremy nie odzywa się nadal,bo czuje się niezręcznie w tym towarzystwie,co powiedział mi w barze.Nie dziwię mu się.
-Zasiedzieliśmy się w The Fox's up.-Mamrocze.Wszyscy przenoszą wzrok na niego,po czym wracają do mnie.
-Justin.Pozwól na chwilę.-Woła mnie Alex,zachęcając gestem dłoni.Przechodzimy do innego pokoju.
-Hm?-Opieram się o ścianę,utrzymując równowagę.Obraz wciąż mi się chwieje,ale jest już nieco lepiej.
-Co ty robisz?!-Podnosi głos.-Zwariowałeś?Baliśmy się cholernie o ciebie!-Warczy.-Myślałem,że Katy oszaleje.Nie wiedziałem,co robić!Czemu nie odbierasz komórki?-Patrzy na mnie surowo.Wyciągam Black Berry z kieszeni spodni i widzę,że jest rozładowany.
-Bateria padła.-Mówię sucho.Alex wzdycha.
-Na dodatek poszedłeś z Jeremym.-Czuje się urażony.
-Daj spokój.Wyjaśniliśmy sobie wszystko.-Mówię łagodniej,bo przypomina mi się dobrze spędzony wieczór.Alex purpurowieje ze złości.
-Postawił ci trochę chlania i od razu jesteście przyjaciółmi?-Pyta sarkastycznie,krzyżując dłonie na piersi.Moje usta zaciskają się mimowolnie.
-Przynajmniej nie jest takim kontrolerem jak ty.Zawsze nad wszystkim panujesz!Myślisz,że jesteś lepszy,bo masz forsę?W dupie mam twój szmal.-Biorę kilka banknotów,leżących na małym stoliku i drę je na jego oczach.-Tyle dla mnie znaczą.-Warczę.
-Justin przesadzasz.-Mówi chłodno,ale spokojnie.
-Przestań zachowywać się jakbyś był moim ojcem.Gdyby nie twoi rodzicie i ich niańczenie twojego tyłka już dawno zgniłbyś w więzieniu.-Syczę i dopiero po smutnej minie Alexa widzę,co powiedziałem.Robi mi się głupio,a w gardle staje wielki głaz.-Alex...przepraszam.-Mówię cicho,ale on tylko bierze kopertę,która leżała obok pieniędzy i podaje mi ją.
-To do ciebie.Przysłali niedawno.Musi być ważne.-Wręcza mi białą paczuszkę i wychodzi nie zerkając na mnie.Niech to!Jestem na siebie tak zły,że mam ochotę uderzyć się w twarz.Picie z pewnością nie jest dla mnie.Siadam na małym,drewnianym w kolorze czekolady krześle i niepewnie otwieram kopertę.W środku jest list ze szpitala...nie pamiętam,żebym ostatnio robił jakieś badania.Szybko przeskakuję wzrokiem po literkach,odzyskując trzeźwość umysłu i drżącą ręką rzucam kartkę papieru na stolik,zacisnąwszy usta dłonią,by powstrzymać pełen bólu jęk.Spojrzenie mam puste,a wszystko wokół mnie rozmazuje się przez łzy płynące ciurkiem łzy.W jednym momencie mój świat się zwalił.
Ciekawe co jest w kopercie ;*
OdpowiedzUsuńCzekam z niecierpliwoscią na kolejny :)
OdpowiedzUsuń*-* Czekam na kolejny ;*
OdpowiedzUsuńSuper czekam na nn <3
OdpowiedzUsuńSuper ! Czekam na kolejny ;)
OdpowiedzUsuńcrazzylifebyme.blogspot.co.uk
następny!! :* :(
OdpowiedzUsuńBoskieee <3
OdpowiedzUsuńco się stało?:c
OdpowiedzUsuńMama?:o
Czekam<3