niedziela, 25 maja 2014

CZĘŚĆ #2

Wyraz jej twarzy naprawdę sprawił ,że włosy na moim ciele zaczęły drżeć . Nagle coś we mnie pękło ,jakby mała dziewczynka pociągnęła za sznureczek od swojej nakręcanej lalki i kazała jej robić to czego ona chce . Właśnie tak teraz się czuję. Jak marionetka nie potrafiąca zapanować nad swoim ciałem. Przeraża mnie to uczucie i nie myśląc o tym w jak bardzo zatroskany i zarazem pytający sposób patrzy na mnie Alex wraz z Patricią wstaję z ziemi i prędko łapię Katy za dłoń ,unosząc ją do góry. Widzę w jej szmaragdowych oczach ,że przeprasza za chwilę grymasu ,ale nie mam jakoś ochoty na to ,by się uśmiechnąć. Kieruję ją w stronę alejki ,a słońce chowa się lekko za wysokimi drzewami ,rzucającymi nam teraz pod stopy sporo cienia. Odchodzimy razem w bardziej ustronne miejsce w ciąż trwającej ,krępującej ją z tego co widzę ciszy. Patrzy na mnie ukradkiem ,bo chyba jest zbyt onieśmielona i wystraszona ,by się poruszyć lub zagłębić się w mojej osobie. Czy byłbym w stanie ją wystraszyć? Miałaby powód by się mnie bać? Skoro nie to dlaczego siedzi teraz taka cicha niczym zakneblowana? Odrzucam tę myśl szybko ,gdy jednak przezwycięża skrępowanie i wypowiada moje imię cicho ,pytająco tak ,jakby starała się mnie nie zdenerwować.
-Justin...-Mamrocze powoli przenosząc wzrok na mnie. Czuję jej łagodne spojrzenie tonące w karmelowej głębi moich oczu. Czy zrobiłem coś nie tak? Moje dłonie ,aż sztywnieją oczekując jej słów. Patrzę na nią pewniej ,by dodać trochę otuchy jej onieśmielonemu ciału. Może to ja na nią tak działam? Mój wygląd? Nie wiem.-Jesteś gotów na to ,by porzucić wszystko i ją odnaleźć?-Bąknęła. Wszystko? Co ma na myśli ? 
-Nie rozumiem.-Odpowiadam cicho starając się wyłonić coś z jej twarzy, ale nadaremnie. Widzę tam tylko trochę zwątpienia. Zwątpienia w co? We mnie? 
-Jeśli wyjedziesz...-Mamrocze. Błagam cię Katy mów prędzej nim wszystkie komórki mojego ciała spłoną w tym nabuzowanym kotle emocji ,który teraz znajduje się wewnątrz mnie.-Nie ma szansy na nas.-Dodała tak cicho ,że aż muszę się zastanowić, czy czasem nie przygłuchłem i czy dobrze usłyszałem to ,co właśnie dotarło do moich uszu. Chyba eksploduję. Nagle czuję jak każdy mięsień mojego ciała wraz z wątrobą ,jelitami ,trzustką i innymi organami ,o których istnieniu nawet pojęcia nie mam zaciskają się mocno w szoku i właśnie teraz dopiero dowiaduję się jak wiele ich jest. Zatkało mnie.-Powiedz mi.-Mówi cicho. Dlaczego tak szepcze?-Zależy ci na niej?-I w tym momencie wielkie ,czerwone ,wymyślone przeze mnie jabłko staje mi na przełyku i nie jestem w stanie przełknąć śliny. Moje oczy głęboko przedzierają się przez jej i starają się znaleźć jakiś korytarz w jej umyśle ,który dałby mi prawidłową odpowiedź ,ale niestety Panie Bieber-moja podświadomość mówi strasznie głośno wręcz krzyczy, że nie uzyskała żadnych informacji. Patrzę na nią półprzytomnie nie odpowiadając nic i chwytam mocno jej dłoń zaciskając na niej palce. Widzę jak na jej delikatnej twarzy wymalowuje się rozczarowanie i te słowa,,Powiedz mi." Co mam ci powiedzieć Katy? Że nie wiem co zrobię? Że kocham cię mocno ,a mimo to ciągnie mnie do niej ,bo ...właśnie dlaczego? Może to chęć zemsty? Gdybym ją odnalazł ,ocalił mógłbym spojrzeć jej szyderczo w twarz i ...co ja wygaduję. Nie pamiętam kiedy ostatnio kierowało mną takie uczucie. Uczucie zła. Szybko potrząsam głową i wstaję unosząc lekko siedzącą dziewczynę za jej niezwykle delikatną ,gładką dłoń.
-Lepiej będzie ,gdy cię odprowadzę.-Bąkam spuszczając wzrok ,a jej uścisk staje się słabszy. Tracę ją. Czuję to ,a mimo to nie potrafię jej przy sobie zatrzymać.
Gdy stajemy już pod jej domem posyła mi ciepły uśmiech i zbliża się do mnie ,by mnie pocałować. Nim to robi przyciągam ją delikatnie do siebie i kładę dłoń na jej smukłej talii ,odgarniając kosmyk włosów za jej zgrabne ucho i widzę jak mi się oddaje. Fala emocji przepływa przez jej ciało ,a w oczach widzę tęsknotę ,której nie mogę pojąć. Tęsknotę za czym? Katy Rathingan powiedz mi za czym tęsknisz! Czego ci brakuje. Krzyczę do siebie ,ale głos nie wydobywa się z mojego gardła. Przenoszę kciuk na jej policzek ,a potem całą dłoń i biorąc głęboki oddech powoli , delikatnym ruchem niczym piórkiem przejeżdżam po jej subtelnej ,pachnącej świeżo skórze i zatrzymuję palec na jej dolnej wardze błądząc dłonią między jej pośladkami i spoglądam prosto w te cudowne szmaragdowe morze jej pełnych ,wzburzonych oczu.Rozchylam spokojnie jej usta i pochylając się zaledwie kilka centymetrów całuję ją czule ,czując jej wilgotne usta tak zachłannie wpijające się we mnie. Gładzę opuszkami palców jej włosy owijając je wokół palców i przerywam ten grzeszny moment uśmiechając się smutno. 
-Kocham cię Katy. Pamiętaj o tym.-I nagle czuję jak jej ciało spina się automatycznie pod tymi słowami jakby wykrzykując,,Uff!".
-Ja ciebie też Justin.-Jej oczy iskrzą i stoi tak nieruchomo napierając swoim ciałem na moje.
-Zadzwonię później mała.-Zaśmiałem się głośno ,ukazując swoje śnieżnobiałe zęby i oblizałem usta przygryzając je na końcu na co jej nogi zadrżały ,a ona odwzajemniła uśmiech.
-Justin!-Krzyknęła szybko.
-Tak?-Odwróciłem się niezwłocznie.
-Przemyśl to.-Dodała troskliwie splatając palce jej dłoni ze sobą.
-Dobrze.-Skinąłem głową i udałem się w stronę domu. Wiatr rozwalił nieco moje już wcześniej roztrzepane włosy. A niech to. Mruknąłem do siebie ,gdyż końcówki niektórych kosmyków przesłaniały mi od czasu do czasu oczy.
Chwyciłem za klamkę i o dziwo wchodząc do środka zastałem nigdy niespotykany bałagan . Kilka chusteczek walało się po blatach ,płyn do powierzchni szklanych stał od tak ,a porozwalane naczynia i resztki jedzenia tańczyły w każdym wolnym miejscu. Zerknąłem w stronę kanapy i ujrzałem śpiącą mamę. Wyglądała tak bezbronnie. Pewnie była zmęczona i położyła się zdrzemnąć. No cóż Justinie, najwyższa pora posprzątać. Moje ciało zaczęło kłócić się z sumieniem o wykonanie tej czynności ,ale jednak sumienie wygrało. Zebrałem wszystkie niepotrzebne rzeczy i pochowałem do zmywarki , chusteczki wyrzuciłem do kosza, resztki jedzenia zgarnąłem do kosza, którego zawartość mama zawsze oddaje do schroniska dla zwierząt i przemyłem odpowiednio blaty. Opłukałem ręce robiąc to tak cicho by jej nie obudzić ,że każdy mój krok wydawał się hałasem. Opadłem na skórzany ,brązowy fotel tuż obok śpiącej piękności - nie ma nic złego w komplementowaniu swojej mamy i przyjrzałem się jej z troską. Była zmęczona. Nie dostrzegałem tego ,aż do teraz . Nachyliłem się nad nią i ucałowałem ją w czoło ,a ta jak śpiąca królewna zerwała się ze snu.
-Justin kochanie ,dlaczego nie jesteś z przyjaciółmi?-Mruczy przejeżdżając dłonią po moim ramieniu. Cóż za miłe ,ciepłe doznanie. Uśmiecham się do niej.
-Przepraszam.-Szepczę.
-Ale za co synku?-Mówi nieco zdezorientowana wychodząc ze świata snu i zamykając za sobą porządnie drzwi.
-Potrzebuję twojej rady.-Mówię pewnie na tyle ile potrafię, ona zaś szybko wstaje i kieruje się do kuchni nalewając nam po trochę schłodzonej herbaty. Pamiętała! Uśmiecham się biorąc spory łyk. Ah. Moje pragnienie zostało ugaszone.
-Więc co się dzieje?-Zerka na mnie troskliwie ,ale nie podchodzi wprost do mnie ,bo wie ,że czuję się skrępowany w rozmowach TEGO typu. Marszczę lekko brwi w zażenowaniu ,że muszę ją o to pytać i spoglądam na jej rozbudzoną twarz.
-Co byś zrobiła ,gdybyś przypuszczała ,że sprawiłaś komuś krzywdę ,ale starając się to naprawić wyrządziłabyś ją komuś innemu?-O nie...w jej oczach widzę zamyślenie, co oznacza ,że się wszystkiego domyśla. Mimo to spokojnie upija łyk herbaty i patrzy wprost na mnie niczym na skazańca ,którego ma zaraz uwolnić.
-Na pewno nie starałabym się niczego robić ,gdybym nie miała pewności ,że tak się dzieje z mojej winy. Synku ...-mówi chłodniej. Zbeszta mnie ? -Czasami nie możesz troszczyć się tylko o innych , czasem musisz zatroszczyć się również o siebie. Widzę jak bardzo to przeżywasz ,ale uwierz mi ,gdyby to była twoja wina z pewnością byś to wiedział bez żadnych wątpliwości.-Uśmiecha się promiennie.-Odpocznij.-Mówi do mnie z troską obchodząc blat i kładzie dłoń na moim ramieniu. Jest taka lekka.-Wierzę ,że dasz sobie radę.-Składa całusa na moim czole i odchodzi.-I bam! Jak grom z jasnego nieba, ma rację. Ta myśl mnie pociesza. Słyszę dzwonek do drzwi. 
-Katy ?-Uśmiecham się mimowolnie robiąc to jeszcze szerzej ,gdy zauważam Alexa i Patricię wyłaniających się zza progu. Wchodzą do środka i jak to znajomi mają w zwyczaju ,,rozgaszczają się".-Zaraz wrócę. -Podchodzę blisko do Katy i całuję ją tak czule ,że znajomi chyba robią się zazdrośni. A niech to. Jest taka delikatna. Wbiegam na górę i chwytam mój telefon ,gdy nagle wyświetla się na nim nieznany numer. Kto to może być? Hm...przeciągam zieloną słuchawkę i ...telefon wypada mi z ręki. Szybko go podnoszę i przykładam do ucha.
-Witaj.-Znajomy głos rozbrzmiewa w moich bębenkach mocno je kalecząc.
-Jeremy.-Mówię surowo i oschle a chłód z mojego gardła niemal pozostawia szron na lustrze , w które właśnie zerkam.
-Wiem czym się teraz zadręczasz.-Mówi drwiąco.-I tak ,masz rację.
Cholera jest tu? Rozglądam się idiotycznie.
-Co masz na myśli?-Przełykam ślinę jakby słysząc odpowiedź w mojej głowie,,Diana".
-Dobrze Panie Bieber.-Słyszę pogardę w jego głosie.-Bystry chłopak.
-Mów wreszcie!-Krzyczę do telefonu przybierając grymas ,który zauważam w odbiciu.
-Zniknęła przez ciebie.-I nagle sygnał się urywa ,a ja słyszę raniące moją dusze pikanie przerwanego połączenia. Ręce zaczynają mi się zaciskać ,a oczy płonąć wściekłością. Przełykam głośno ślinę i odwracam się po czym gwałtownie uderzam w lustro bijąc je na kawałki, a tylko jego część pozostaje na ścianie. O nie ! Idą tu ! Musieli słyszeć ten hałas ,lecz nim zdążam zrobić jakikolwiek krok wszyscy wbiegają do pokoju wpatrując się we mnie zszokowani i wtedy to zauważam. Przyglądam się sobie w lustrze, a widoczna jest tylko połowa mojej twarzy i widzę to. Widzę potwora ,który obudził się we mnie.

7 komentarzy:

  1. Genialny rozdział. Czekam na nastepny :**, życzę weny

    OdpowiedzUsuń
  2. piękny. tak cudownie wczuwasz się w nastrój i w otoczenie pisząc to *.*

    OdpowiedzUsuń
  3. Jeju *_* Wspaniale ! Masz Talent <3

    OdpowiedzUsuń
  4. Niedługo chyba zmienię płeć, bo tak się wczuwam haha:D
    Cudny, na końcu najlepsze:)
    ZDROWIA przede wszystkim!<3

    OdpowiedzUsuń