Wychodzę z budynku przekierowywany od klawisza do klawisza ,aż znajduję się przy samym wyjściu. Grupa tępych ,wytatuażowanych po same jaja debili krzyczy do mnie jakieś bluźnierstwa ,starając się przykuć moją uwagę ,ale zostałem uprzedzony o tym wcześniej ,więc nie zwracam na nich uwagii i kieruję się w stronę auta. Posyłam Joe'mu delikatny uśmiech ściskając na pożegnanie jego dłoń i maszeruję w stronę wozu. Łapię za uchwyt i w ciągu sekundy zasiadam już na wygodnym ,skórzanym miejscu pasażera. Alex wwierca we mnie ciekawskie spojrzenie.
-No? Powiesz mi?-Niemalże krzyczy. Jego dociekliwość bywa czasem frustrująca.
-Powiem co?-Bąkam.
-A tobie co znowu? Masz ostatnio wymieszanie humorów i zaczyna mnie to męczyć.-Marudzi ,starając się mnie nie urazić. W ogóle mu się to nie udało.
-A może spytałbyś w jakiej sytuacji mnie postawił zanim zaczniesz obrażać moją osobę?-Syczę wciąż odreagowując stres po spotkaniu z Jeremym-durniem.
-Przecież zapytałem.-Patrzy niezrozumiale. Och, ma rację.
-Przepraszam.-Mówię cicho czując się jak kretyn.-Dał mi warunek.
-Jaki ?-Po jego wyrazie twarzy dostrzegam ,że już mu się to nie podoba,a dotąd błękitne oczy nabrały granatowej barwy.
-Mam pomóc mu uciec z więzienia.-Wywracam oczami.
-Chyba oszalał.-Alex śmieje się sarkastycznie ,po czym przenosi wzrok na mnie.-Nie zrobisz tego, prawda? Oj Alexie zrobię. Już widzę jak zastępy aniołów opłakują mój marny los.
-Nie mam wyboru.-Unoszę brew włączając iPada, gdy Alex przekręca kluczyki. Wstukuję ,,Heart on fire" Douglasa Booth'a.
-Ależ masz. Nadal szukają jej specjalne służby. Nie warto ,naprawdę.
-Dobrze wiesz jak wygląda ta robota. Załatwiają wszystko papierkowo ,przeprowadzają kilka pozornych poszukiwań tylko po to,by dostać kasę. Nic więcej.-Wypluwam te słowa jak pacierz.
-Może i masz rację.-Mówi cicho kierując się wzdłuż ulicy prowadzącej do mojego domu.-Więc co masz zamiar z tym zrobić?-Zerka na mnie pospiesznie.
-Nie wiem. Sam nie wiem.-Nagle wątpię w to ,czy dałbym radę kogoś zabić. Na dodatek ,co gdybym nie dał i złapaliby mnie? Eh. Nie chcę nawet o tym myślec. Zaciskam dłoń na kolanie i staram się o tym nie myśleć. W zasadzie miło jest wyobrazić sobie rozczarowaną minę Jeremiego. Niech gnije w pierdlu. Uśmiecham się mimowolnie.
Po kwadransie docieramy przed dom. Alex rutynowo parkuje na tym samym miejscu i wchodzimy do środka. Dziewczyny siedzą plotkując z moją mamą. Ah te kobiety. Posyłam im ciepły uśmiech ,a Patricia od razu rzuca się Alexowi na szyję i wplątuje palce w jego burzę czarnych włosów.Hm...ciekawe dlaczego Katy tak nie reaguje? Trochę mnie to martwi ,ale cóż przynajmniej nie muszę troszczyć się o to ,czy aby nikt mnie nie udusi. Podchodzę do niej i składam soczysty pocałunek na jej policzku po czym zaciskam dłonie wokół jej talii. Mama skrywa uśmiech.
-Gdzie byliście?-Mówi łagodnie ,a jej karmelowe oczy promienieją.Alex zerka na mnie.
-W banku. Alex zastanawiał się nad założeniem konta .-Odpowiadam prędko ,ale pewnie.
-Naprawdę?-Uśmiecha się.-I jak zdecydowałeś się na coś?
-Um...w zasadzie...wie Pani...nie zbytnio?-Czochra się po włosach w zakłopotaniu i posyła mojej mamie zażenowany uśmiech.
-Och, naprawdę szkoda.-Mówi i odwraca się ,by wyciągnąć z lodówki sok.-Justin mam dla ciebie wiadomość. W zasadzie dla was czworga.-Mówi chłodno i ze smutkiem. Nie jest dobrze. Zerkamy na siebie niepewni.-Dzwonili z Miami. Przerwali poszukiwania. Diana się nie znalazła. Myślą ,że...-Jej głos się przerywa. Myślą ,że nie żyje? Czuję jak mój żołądek się skręca ,a ja mam ochotę wybuchnąć. Przygryzam usta od środka i mrużę oczy.
-Żartujesz . Powiedz ,że żartujesz!-Krew we mnie kipi ,a ona wydaje się przestraszona ,ale przytakuje.
-Nie znaleźli ciała...
-Czyli nie mają dowodu! Co za banda idiotów!-Nie będę tego dłużej słuchać. Puszczam Katy i kopiąc pobliski wazon wbiegam na górę i zamykam z hukiem drzwi siadając na łóżko. Chowam twarz w dłonie i oddycham głęboko starając się opanować kocioł emocji gotujący się we mnie. Lepiej niech nikt teraz nie stara się zbliżyć ,bo się poparzy. Słyszę głos Katy. Puka cicho do drzwi.
-Justin...mogę wejść? Proszę porozmawiajmy.-Mówi tak spokojnie i delikatnie ,że nie jestem w stanie jej odmówić.
-Tak.-Bąkam w zamyśleniu. Spojrzenie mam wciąż utkwione w nogach i widzę jak kieruje się do mnie ,po czym siada obok mnie. Jedną ręką lekko gładzi moje plecy rozluźniając moje spięte ciało.Przysuwa się bliżej i opiera głowę o moje ramię szturchając moją szyję swoim nosem.
-Nie przejmuj się.-Dodaje szeptem kojąc mój ból.-Znajdą ją zobaczysz.-Gładzi mnie dłonią po policzku ,gdy tylko zabieram z twarzy obie ręce.
-Katy...-Wzdycham ciężko.-Ja przepraszam.-Przełykam głośno ślinę.
-Ćśś...-Odpowiada i chwyta mój podbródek w dłoń po czym namiętnie go całuje powoli przechodząc do kącika ust. Jej druga dłoń schodzi ukradkiem na mój tors i paznokcie lekko wczepiają się w moją skórę ciągnąć za podkoszulek. Uśmiecham się mimowolnie i wplątuję palce w jej ciemne ,lśniące włosy i przygryzam te cudownie słodkie usta, a ona wydaje cichy jęk. Przenoszę dłoń na jej odkrytą nogę i podnoszę sukienkę nieco wyżej zatrzymując się w miejscu łączenia ud. Uśmiecha się. Obracam się tak że leży na moim łóżku ,a ja wiszę nad nią opierając dłonie między jej głową i całuję ją chciwie wpychając zachłannie język do jej buzi i czuję jak nasze ciała się stykają. Jej oddech staje się szybszy ,a plecy mimowolnie formują się w łuk ,gdy moja dłoń błądzi między jej udami. Wczepia palce w moje włosy i mierzwi je nie przestając całować. Ściąga ze mnie t-shirt i zrzuca go na ziemię lekko zarumieniona. Och, jest taka seksowna. Posyłam jej gorący uśmiech i rozpinam zamek znajdujący się z przodu jej sukienki aż do brzucha i odsłaniam jej piersi zakryte stanikiem. Całuję powoli jej rozpalone ciało zaczynając od szyi ,po czym kieruję się w stronę mostka i cmokam ją słodko na każdej kości . Dłonią przejeżdżam po jej brzuchu ,a ona znów wydaje ten rozkoszny jęk i drętwieje ,gdy zaczepiam palcami o jej majtki. Oblizuję usta w przerywanym oddechu.
-Pragnę cię mała.-Widzę jak się czerwieni. Mam na nią taką ochotę. Wkładam powoli dwa palce w jej kobiecość i czuję ,że jest gotowa. Jest taka wilgotna. Podpieram się jedną dłonią na łokciu ,a ona rozwiera usta, gdy zaczynam wsuwać i wysuwać je coraz szybciej.-Jesteś cudowna.-Szepczę jej do ucha,a ona zaciska dłonie na moich ramionach. Wyciągam palce i uginam jej nogę w kolanie całując ją od wewnątrz wzdłóż uda ,aż do góry ,gdy słyszę kroki na schodach. Cholera!
-Poczekaj tu. Nie ruszaj się.-Całuję ją w czoło całą rozgrzaną i zarumienioną ,po czym szybko nakładam swój t-shirt i zerkam w nowe lusterko. Poprawiam włosy na tyle na ile się da i wychodzę za drzwi. To Alex z Patricią. Zawsze tam ,gdzie ich nie powinno być.
-Wszystko w porządku?-Pyta zatroskana Patricia.
-Tak.-Odchrząkuję przeczesując dłonią moje ciemne blond włosy i zatrzymując się na karku.-Zaraz zejdziemy.-Uśmiecham się ciepło zbaczając ich z tropu. Uf. Mało brakowało. Już widzę ich podekscytowane miny gdyby się dowiedzieli ,a co gorsza ,gdyby weszli. Oblizuję usta na samo wspomnienie rozpalonej Katy i wracam do pokoju tym razem zamykając drzwi na patent. Jest już ubrana ,ale jej rozczochrane włosy wskazują tylko na jedno. Uśmiecham się szeroko.
-Dobrze wyglądam?-Mówi nadal zawstydzona i zarumieniona.
-Zawsze pięknie wyglądasz.-Podchodzę do niej blisko ,chwytając ją w pasie od tyłu i całuję jej ucho.-I bosko smakujesz.-Szepczę na co ona chichocze.
-Następnym razem sprawdzę twój smak.-Puszcza mi oczko odwracając się w moją stronę.
-Nie mam nic przeciwko.-Mocno ją do siebie przyciskam.-Kocham Cię.
-Ja Ciebie też.-Wtula się we mnie i po chwili ciszy unosi głowę.-Co masz zamiar zrobić w związku z Dianą?-I bum. Czar prysnął. Koniec dobrej zabawy. Znów sprowadzamy się do okrutnego świata bandziora zwanego Jeremy i zagubionej księżniczki Diany. Eh. Wstrzymuję rozczarowanie tym pytaniem.
-Naprawdę to nie odpowiedni moment na tę rozmowę.-Mówię chłodno ,ale łagodnie.Czuję jak jej ciało się napina.
-Jak chcesz.-Wzrusza ramionami równie oschle.
-Katy, dobrze wiesz, że to nie łatwy temat.-Mamroczę.
-Dlaczego? Dlatego ,że jest dla ciebie wciąż ważna?-Zaciska usta i widzę ,że jest zła.
-Katy, to nie tak.-Mówię cicho.
-Więc jak?-Patrzy na mnie nieufnie.-Będziesz chciał ją odszukać ,prawda?-Marszczy brwi. I co ja mam teraz powiedzieć? Serce mi się kraje.
-Tak.-Zaciskam usta.-Tak, będę chciał.-Czuję jak mnie puszcza ,a z twarzy już nic nie da się wyczytać.
-W takim razie nie pozostawiasz mi wyboru.
-Katy błagam.-Modlę się ,by to nie była prawda.
-Jadę z tobą.
Boskie <3 pisz szybko kolejną część ;*
OdpowiedzUsuńCzekam na nexta :3
Matko.... Świetne. Dawaj dalej!
OdpowiedzUsuńBoski rozdział <3 Czekam na kolejny
OdpowiedzUsuńhuhuhuhuh no no no <3 Ciekawie =D Czekam na nastepny <3 *_*
OdpowiedzUsuńSupeer ! <3
OdpowiedzUsuńCieszę się, że jedzie z nim, czekam na ciąg dalszy ;*
OdpowiedzUsuńCudowne!
OdpowiedzUsuń