wtorek, 27 maja 2014

CZĘŚĆ #3

Biorę głęboki oddech do płuc ,a każda komórka mojego ciała zaczyna rozluźniać się chcąc zapanować nad tą równie idiotyczną sytuacją. Alex natychmiastowo przejmuje ster tonącego trans atlantyku nazwanego moim imieniem i grzecznie wyprasza dziewczyny z pokoju ,by poczekały na dole ,co z mojej perspektywy wygląda żenująco, ale oczywiście nie doszłoby do tego ,gdybym nie był tak dziko roztargniony i potrafił zapanować nad ostatnio nieokiełznaną złością błąkającą się gdzieś po moim organizmie ,do której wybuchu wystarczy mała iskierka zwana,,Jeremy". Westchnąłem głęboko wreszcie poruszywszy się od tych kilku krępujących minut i stoję zapatrzony w osłupionego ,wyburzonego z równowagi Alexa o dziwnie kruczoczarnych włosach i ciemnych,nabrzmiałych granatowych oczach przepełnionych czymś na wyraz żalu przemieszanego ze złością? Nie wygląda to najlepiej . Jednym słowem-mam przesrane. Próbując schłostać się myślami za to ,co przed chwilą zrobiłem moja twarz nabiera równie surowy grymas ,który dostrzegam w kawałkach lustra rozsypanego po podłodze, a moje blond-zawsze-idealnie-ułożone-włosy uśmiechają się szyderczo rozgmatwane na wszystkie strony. Niezwłocznie przeczesuję je moimi długimi palcami ,a z zamyślenia wyrywa mnie głos Alexa.
-Czy ty mnie w ogóle słuchasz?-Wydaje się przygaszony moją reakcją.
-Huh?-Tylko tyle udaje mi się wykrztusić. 
-Co ty wyprawiasz? Ja i dziewczyny zaczynamy się o ciebie martwić.-On i dziewczyny? A to ciekawe...
-Od kiedy to stanowicie osobny zespół?-Pytam z rozdrażnieniem poprawiając moje czarne rurki i mrużę nieufnie oczy.
-Justin!-Podnosi głos.-Co się z tobą dzieje?-Pyta ostro ganiąc mnie.
-Ze mną?-Chyba się przesłyszałem. Potrząsam w zaskoczeniu głową. -To najwidoczniej ty i one -naciskam na słowo ,,one" mnie nie rozumiecie.-Warczę.
-Widzisz! Właśnie o tym mówię. Wrzeszczysz na wszystkich ,stajesz się tajemniczy ,opuszczasz nas jak tylko nadarzy się okazja.-Mówi łagodniej.
-A od kiedy stałeś się moją matką?-Pytam sarkastycznie.
-Może od momentu ,gdy ty zacząłeś zachowywać się jak dziecko, na dodatek strasznie rozpieszczone.-Jego oczy zastrzeliły mnie strzelającymi z nich piorunami ,a ja stoję wryty niczym wbity w podłogę ,zakuty kajdanami. 
-Przepraszam.-Mówię cicho i widzę jak jego spojrzenie staje się cieplejsze. Uf.
-Więc o co chodzi?-Siada na moim łóżku strzepując kawałeczki lustra i krzyżując dłonie . Widzę jak w zniecierpliwieniu marszczy brwi ,a ja duchu unoszę ręce do góry krzycząc,,dobrze już dobrze ,poddaję się!"
-Jeremy dzwonił.-Ogarnia mnie satysfakcja, gdy na jego twarzy wymalowuje się zdziwienie ,a już łagodniejsze, błękitne oczy przyjmują nierealnie wielki rozmiar.
-Czego chciał?-Mamrocze .
-Tego ,co zawsze...przypuszczam.-Wzruszam ramionami.
-Czyli?-Ciągnie mnie za język.
-Potwierdziło się. Diana zaginęła przeze mnie.-Mój głos staje się chłodniejszy ,a ja zastygam w środku jakby oczekując trochę współczucia. Dziwne. Ze zdenerwowania strzykam palcami moich dużych dłoni i oblizuję pełne usta .
-Hm...-Alex opiera obie ręce na głowie i powoli przejeżdża nimi wzdłuż jego kruczoczarnych oczu zatrzymując je na karku.-I co teraz? Nie wyjedziesz prawda?-Przenosi spojrzenie na mnie jakby starając się mnie zatrzymać.
-Nie. Nawet nie wiem od czego zacząć.-Siadam obok niego.
-Jesteś pewien?-Patrzy na mnie ,a ja już wiem co chce mi zasugerować ,a najgorsze ,że ma rację. Wzdycham głęboko.
-Nie wiem czy jestem gotowy.-Odchrząkuję cicho.
-Kiedyś będziesz musiał to zrobić.-Alex klepie mnie pokrzepiająco po ramieniu i podchodzi do drzwi chwytając za klamkę. -Będę na dole .Daj znać ,gdy się zdecydujesz . Mogę cię tam jutro podwieźć.-Posyłam mu wdzięczny uśmiech i gdy opuszcza pomieszczenie kładę się na łóżku i zamykam oczy ,a myśli zaczynają zakrzątać mi głowę . Wiele się zmieniło od tych beztroskich czasów ,gdy nie trzeba było ponosić konsekwencji. Wszystko spadło teraz na mnie...mama...jej jest mi najbardziej żal. Tak bardzo brakuje mi ojca. Kogoś kto oddałby życie by nas chronić...i teraz nagle to rozumiem-zrobił to. Przyciskam poduszkę do twarzy ,by przyhamować purpurę moich rozwścieczonych policzków i zrywam się szybko zbiegając na dół.  Nie ma nikogo oprócz Katy. Och Katy , jest taka delikatna ,a przez jej ciało przebiega ta niezrozumiała swoboda. Podchodzę do niej bliżej ,a ona posyła mi ciepłe ,trzeźwiące spojrzenie ,a szmaragdowy odcień wypełnia moją brązową pełnię oczu tworząc razem jedność. Dostrzegam jak bardzo ją kocham i jak bardzo zależy mi na tej dziewczynie. Biorę jej podbródek w dłoń i unoszę wyżej składając namiętny ,mokry pocałunek na jej rozpalonych ustach i wciskam jej drobne ciało w moją szeroką klatkę gładząc jej włosy i muskając jej włosy. Rozkoszuję się jej zapachem i czuję jak niepewnie przenosi swoje palce na mój tors oddychając spokojnie.
-Przepraszam.-Mówię cicho szturchając jej policzek nosem ,a ona słodko chichocze. Chwytam jej gładką dłoń i prowadzę na kanapę kładąc się pierwszy i przyciągam ją obok siebie obejmując ją od tyłu i oglądając przez chwilę coś w telewizji zasypiamy razem.

Przecieram oczy ,gdy czuję na swoim policzku miły dotyk i otwierając zaspane oczy dostrzegam lekko rozczochraną ,wyglądającą tak bezbronnie Katy. Całuje mnie czule, a moje ciało staje się trasą dla maratonu dreszczów.
-Już wieczór śpiochu.-Uśmiecha się wypowiadając te słowa tak cicho ,że otulają moje uszy. Mruczę jej we włosy przyciągając ją bliżej siebie.
-Nie idź.-Błagam ją leniwie starając się przekonać ją skromnym uśmiechem. Na jej twarzy widzę jak maluje się smutek.
-Przepraszam, ale Patricia nadal nie czuje się swobodnie na tyle ,by zostać sama.-Ah ,no tak. Mój rozsądek bije się po głowie. Kiwam głową w zrozumieniu i odprowadzam ją do domu, po czym wracam do siebie i kładę się spać.

Nastaje poranek ,a jedyną rzeczą o jakiej myślę jest wczorajsza rozmowa z Alexem. Natychmiast chwytam za mojego Black Berry i piszę do niego wiadomość,,Zgoda. Przyjedz za godzinę". W odpowiedzi dostaję smsa,,Nie ma sprawy.Jesteś pewien ,że tego chcesz?"Wzdycham głęboko zakładając na siebie szare baggy jeans i białą koszulkę po czym odpisuję prędko,,Tak, jestem pewien." Mój żołądek opuścił jakikolwiek apetyt więc pozostałą godzinę spędzam na sączeniu soku pomarańczowego i przeglądaniu beznadziejnie nudnych kanałów w telewizji ,aż słyszę dźwięk klaksonu przed domem.Alex! Zrywam się prędko zakładając skejty i wychodzę. Otwieram drzwi czarnego ferrari i rozluźniam się.
-Naprawdę nie wierzę ,że chcesz to zrobić ,ale rozumiem cię i chcę ci pomóc.-Uśmiecham się w milczeniu.

Dwadzieścia minut później jesteśmy na miejscu. Przełykam głośną ślinę i pocieram dłońmi o ramiona z wielką frustracją. Eh. Bąkam do siebie w myślach a moje ciało zaczyna się nieprzyjemnie spinać.
-Mam iść z tobą?-Pyta łagodnie.Kiwam w zaprzeczeniu.
-Dzięki. Dam radę.
-W takim razie poczekam.-Wychodzę ,a ku moim oczom rzuca się nieprzyjemny widok ogromnego , zagnieżdżonego w samym centrum Los Angeles budynek, który otaczają siatki wykończone drutem kolczastym ,a strażnice są prawie na każdym kroku i wtedy uświadamiam sobie co robię. Stoję przed stanowym więzieniem i idę na spotkanie z największym wrogiem-Jeremym.

3 komentarze:

  1. Cudowny rozdział ,czekam na następny♥

    OdpowiedzUsuń
  2. Świetne! Uwielbiam te momenty z Katy<3

    OdpowiedzUsuń
  3. Świetny a moment z Katy, GENIALNY. Czekam na kolejny ♥

    OdpowiedzUsuń